Samoświadomość - ISLAM KORAN EUROPA - MUZUŁMANIE W POLSCE, EUROPIE I NA ŚWIECIE

ISLAM KORAN EUROPA - MUZUŁMANIE W POLSCE, EUROPIE I NA ŚWIECIE

RSS

sobota, 16 maja 2009

Deklaracja Praw Seksualnych WHO

Deklaracja Praw Seksualnych - WHO (Światowa Organizacja Zdrowia) - sierpień 2002. Tłumaczenie: prof. Zbigniew Lew – Starowicz. Znalezione na stronie Federacji na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny.

Seksualność jest integralną częścią osobowości każdej istoty ludzkiej. Jej pełny rozwój zależy od zaspokojenia podstawowych ludzkich potrzeb, takich jak pragnienie obcowania, intymności, ekspresji uczuć, czułości i miłości.

Seksualność wynika z interakcji zachodzących między jednostką a otaczającą ją strukturą społeczną. Pełen rozwój seksualności jest niezbędny do osiągnięcia dobrostanu w wymiarze indywidualnym, interpersonalnym oraz społecznym.

Prawa seksualne należą do uniwersalnych praw człowieka, bazujących na niezbywalnej wolności, godności i równości wszystkich istot ludzkich. Ponieważ zdrowie jest fundamentalnym prawem człowieka, tak samo podstawowym prawem musi być jego zdrowie seksualne.

W celu zapewnienia zdrowego rozwoju seksualności jednostek ludzkich i społeczeństw wszystkie społeczeństwa muszą uznawać, promować, szanować poniższe prawa seksualne i bronić ich wszystkimi środkami. Zdrowie seksualne rozwija się w środowisku, które uznaje, respektuje i szanuje te prawa seksualne.

1.Prawo do wolności seksualnej
Wolność seksualna obejmuje możliwość jednostki do wyrażania pełni potencjału seksualnego. Jednakże wyklucza wszelkie formy przymusu seksualnego, wykorzystywania oraz nadużyć w jakimkolwiek czasie i jakiejkolwiek sytuacji życiowej.

2.Prawo do odrębności seksualnej, integralności oraz bezpieczeństwa seksualnego ciała
Prawo to pozwala człowiekowi podejmować niezależne decyzje dotyczące własnego życia seksualnego, zgodne z własną moralnością i etyką społeczną. Obejmuje ono również możliwość sprawowania kontroli oraz zadowolenia z własnego ciała, z wykluczeniem tortur, okaleczeń i jakiejkolwiek przemocy.

3.Prawo do prywatności seksualnej
Obejmuje możliwość podejmowania indywidualnych decyzji i zachowań w sferze intymnej w stopniu, w jakim nie naruszają one praw seksualnych innych osób.

4.Prawo do równości seksualnej
Odwołuje się do wolności do wszystkich form dyskryminacji, niezależnie od płci, orientacji seksualnej, wieku, rasy, klasy społecznej, religii lub niesprawności fizycznej albo emocjonalnej.

5.Prawo do przyjemności seksualnej
Przyjemność seksualna, włączając zachowania autoerotyczne, jest źródłem fizycznego, psychologicznego, intelektualnego i duchowego dobrostanu.

6.Prawo do emocjonalnego wyrażania seksualności
Wyrażanie seksualności obejmuje więcej niż przyjemność erotyczną lub zachowanie seksualne. Ludzie mają prawo do wyrażania swojej seksualności poprzez komunikowanie się, dotyk, wyrażanie uczuć i miłości.

7.Prawo do swobodnych kontaktów seksualnych
Oznacza możliwość zawarcia związku małżeńskiego lub nie zawierania go, przeprowadzenia rozwodu oraz ustanowienia innych opartych na odpowiedzialności form związków seksualnych.

8.Prawo do podejmowania wolnych i odpowiedzialnych decyzji dotyczących posiadania potomstwa
Obejmuje możliwość podejmowania decyzji o posiadaniu lub nieposiadaniu potomstwa, jego liczbie, różnicy wieku między potomstwem oraz prawo do pełnego dostępu do środków regulacji płodności.

9.Prawo do informacji seksualnej opartej na badaniach naukowych
Prawo to implikuje, że poszukiwanie informacji dotyczących seksualności będzie realizowane na drodze nieskrępowanych, lecz naukowo etycznych badań, a ich odpowiednie rozpowszechnianie będzie następować na wszystkich poziomach społecznych.

10.Prawo do wyczerpującej edukacji seksualnej
Jest ona procesem trwającym od momentu narodzin, przez całe życie i powinny być zaangażowane wszystkie instytucje społeczne.

11.Prawo do seksualnej opieki zdrowotnej
Seksualna opieka zdrowotna powinna być dostępna w celu zapobiegania i leczenia wszelkich problemów, chorób i zaburzeń seksualnych.

Prawa seksualne stanowią fundamentalne i uniwersalne prawa człowieka.

09:00, alkud , Samoświadomość
Link Komentarze (5) »

niedziela, 10 maja 2009

Ekonomia, związki, miłość i seks

"Wszyscy znają takie dziewczyny: niedługo po trzydziestce, atrakcyjne, niezależne finansowo, z obiecującą zawodową karierą. W weekendowe wieczory zapełniają warszawskie kluby. Niemal zawsze – samotne (albo z przyjaciółkami).

Dlaczego są samotne? Prostego wyjaśnienia dostarcza demografia. Kobiety są zazwyczaj lepiej wykształcone od mężczyzn. Co roku w Polsce więcej kobiet niż mężczyzn zdaje maturę i kończy studia. Kobiety są także bardziej mobilne – częściej przenoszą się z małych do wielkich miast w poszukiwaniu pracy i lepszego życia. Dlatego na wielkomiejskim „rynku” matrymonialno-uczuciowym jest ich więcej. Co więcej, kobiety zwykle nie chcą się wiązać z partnerem gorzej wykształconym od nich (mężczyźni nie mają tego problemu). Dlatego dobrze wykształceni i dobrze sytuowani panowie mogą przebierać w atrakcyjnych partnerkach.

Demografia nie tłumaczy jednak innego popularnego zjawiska: dlaczego tak wielu atrakcyjnych mężczyzn ma bardzo przeciętne partnerki – ani ładne, ani zbyt dobrze wykształcone, a bardziej atrakcyjne kandydatki często są samotne? Gdyby „rynek” małżeński działał idealnie, najbardziej pożądani mężczyźni mieliby najatrakcyjniejsze partnerki – a wiemy, że tak nie jest.

Odpowiedzi – jak zauważają Werner Güth, Radosveta Ivanova-Stenzel i Elmar Wolfstetter z Uniwersytetu Humboldta w Berlinie – dostarcza teoria gier. Wyobraźmy sobie nieco uproszczony model rynku matrymonialnego, na którym występują tylko dwa typy kandydatek na żony – „wysokiej” i „niskiej” jakości (przyjmijmy, że „wysokiej jakości” partnerka jest atrakcyjna fizycznie i społecznie, a więc też wykształcona i miła). Mężczyźni regularnie składają kobietom propozycje związku, które one mogą przyjąć lub odrzucić. Te bardziej atrakcyjne mają więcej propozycji i lepszą pozycję przetargową, ale – paradoksalnie – na końcu tej gry mogą zostać samotne.

Mechanizm jest prosty: bardziej atrakcyjne kobiety wiedzą, że są atrakcyjne, i stawiają wyżej poprzeczkę przed potencjalnymi partnerami. Przeciągają grę zbyt długo, a w tym czasie mniej atrakcyjne kobiety – które wiedzą, że są mniej atrakcyjne, więc nie wybrzydzają – przechwytują najlepszych kandydatów na mężów. Kilka lat po trzydziestce – kiedy atrakcyjność kobiety jako partnerki seksualnej zaczyna raptownie spadać – okazuje się, że jest za późno"

"ekonomiści zakładają, że także intymne relacje między ludźmi mają często charakter wymiany – również wtedy, kiedy ludzie święcie wierzą, że tak nie jest. Kiedy atrakcyjne kobiety wybierają zamożniejszych i lepiej wykształconych partnerów, ekonomista opisze to jako transakcję – bo dochodzi do wymiany pożądanych przez mężczyznę walorów (urody, młodości i zdrowia kobiety) i walorów pożądanych przez kobiety (majątku i pozycji społecznej).

Ekonomiści, rzecz jasna, upraszczają rzeczywistość – pisze Tim Harford, ekonomista z Princeton, w książce „Logika życia: racjonalna ekonomia w nieracjonalnym świecie” („Logic of Life. Rational economic in the irrational world”, 2008). Socjologia, psychologia i wiele różnych innych nauk mają tu wiele do powiedzenia. Jest to jednak uproszczenie użyteczne, bo pozwala zrozumieć różne mechanizmy społecznego życia, z których zwykle nie zdajemy sobie sprawy.

A co z romantyczną miłością? Myślenie o związkach jak o handlu jest przecież zimne i cyniczne! Otóż – podpowiada Harford – sęk w tym, że jedno drugiego nie wyklucza. Wielkie, romantyczne- miłości- są faktem; tak się jednak składa, że ludzie zakochują się najczęściej w tych partnerach, którzy są także najbardziej atrakcyjni (i akceptowani) społecznie. Mezalianse – czyli wielkie, romantyczne miłości pomiędzy ludźmi o różnym statusie, czyli na przykład pomiędzy panią profesor a kierowcą ciężarówki – są głośne właśnie dlatego, że tak rzadko się zdarzają. Tam, gdzie kolorowe czasopismo o życiu sławnych ludzi widzi wielkie uczucie pomiędzy bogatym biznesmenem i młodziutką supermodelką, ekonomista widzi transakcję. Jedno nie musi jednak wykluczać drugiego – to dwie strony tej samej monety."

Czytaj dalej: Przekrój - co ekonomiści wiedzą o seksie?

08:30, alkud , Samoświadomość
Link Komentarze (2) »

wtorek, 21 kwietnia 2009

Friend with benefit czyli przyjaciel z łóżkowym bonusem

Gazeta Wyborcza (Wysokie Obcasy): Rozmowa z psycholożką i badaczką kultury Magdą Zeną Sadurską.

Czy miłość jest w życiu najważniejsza?

Prywatnie wolałabym wierzyć, że tak. Tyle że tak jak nie każdy ma szczęście w kartach, tak też nie każdy ma szczęście w miłości. Większość osób w naszym społeczeństwie chciałaby wierzyć w romantyczny model 'jednej, jedynej miłości', ale co robić, gdy ten model się nie sprawdzi?

To inaczej: czy miłość jest najważniejsza w związku?

To zależy, co rozumiemy przez miłość i jaki rodzaj związku budujemy. Otaczająca nas kultura wpaja wyobrażenia o miłości ujednolicone jak krój garniturów. Niby różne odcienie, ale w sumie wszystkie do siebie podobne. A przecież tak jak ludzie są różni, tak różne związki będą tworzyć. Mówi się, że miłość niejedno ma imię. Na przestrzeni wieków w różnych rejonach kuli ziemskiej obowiązywały bardzo różne zasady dotyczące relacji między ludźmi. Ani model z komedii romantycznej, ani model macho i jego kobiety, ani coraz modniejsze w kulturze zachodniej singielowanie nie są uniwersalne. Badania pokazują, że istnieją kultury, w których nie ma pojęcia miłości romantycznej. Nie da się więc odpowiedzieć, jak ważna jest miłość, gdy za każdym razem to pojęcie coś innego znaczy, a czasem wcale nie występuje.

Inna sprawa, że od jakiegoś czasu zaczęło dominować w kulturze popularnej rozumienie miłości jako mało wyszukanego, skomercjalizowanego romantyzmu. Ten model w połączeniu z dokonującymi się zmianami obyczajowymi może okazać się mieszanką wybuchową o trudnym do skontrolowania działaniu. Schizofreniczność naszych czasów polega na tym, że próbujemy realizować dwa lub więcej modeli życia: pragniemy romantycznej miłości jak z hollywoodzkiego filmu, mamy w planie życie rodzinne, jak by tego chciała nasza babcia, i ekspansywną karierę zawodową. Te trzy scenariusze są co najmniej trudne do pogodzenia. W tym sensie w związku najważniejsza jest przestrzeń na godzenie tych różnych dążeń, bo każdy z tych scenariuszy ma w sobie coś, co nas przyciąga. Tradycyjne podejście do związków ma za sobą lata testów. Wchodząc w taki typ relacji, wiemy, że próbujemy żyć podobnie do wielu ludzi, których znamy, często wiemy też, jakie są jego minusy. Bywa jednak, że jesteśmy za bardzo 'zaprogramowani' na jego realizację, że wchodzimy w ten schemat bez krytycznego myślenia o tym, co planujemy, w jakimś odruchowym porywie, a to nie zawsze dobrze się kończy. Do tego znając minusy takiego modelu, za szybko je akceptujemy. Gdy na tym tle pojawia się model 'amerykański'...

Model 'mam prawo do samorealizacji'?

Tak. Tyle że ta 'samorealizacja' za często i za szybko mutuje w prymitywny egoizm i hołdowanie każdej swojej zachciance. Ludzie zakochują się, zakładają rodziny w nadziei, że teraz to już będzie jak w bajce albo co najmniej jak w reklamie płatków śniadaniowych. Gdy pojawiają się trudności, szukają ucieczki, bo żaba nie zamieniła się w księcia, a dzieci wrzeszczą, zamiast wcinać te płatki. Potem przychodzi czas na kolejną bajkę i tak w kółko. Rozwodów przybywa.

A druga skrajność? Związek bez romantyzmu? Tylko przyjaźń i seks na precyzyjnie wynegocjowanych zasadach?

Właśnie podałaś charakterystykę związków typu 'friends with benefits' [dosł. 'przyjaciół z dodatkowymi świadczeniami'], które są coraz bardziej popularne w Stanach. W Polsce ten temat niemal nie istnieje, ale w USA ponad połowa studentów deklaruje, że ma za sobą takie doświadczenia.

Czym to się różni od zwykłego sypiania z kim popadnie?

Jest siedem cech pozwalających odróżnić związki FWB od promiskuityzmu. Po pierwsze, tego typu relacje tworzy się na wynegocjowanych warunkach. Po drugie, seksualność pozostaje pod kontrolą wzajemnych ustaleń. Dotyczą one częstości współżycia, wierności, antykoncepcji itd. Po trzecie, jest to relacja przyjacielska, w której na pierwszym planie są szczerość, wsparcie, akceptacja, obecność. Czwarta cecha jest opcjonalna - zachowanie związku w tajemnicy. Najczęściej występuje przy pierwszym związku FWB. Przy kolejnych już rzadziej. Po piąte i najbardziej problematyczne - związek ma charakter tymczasowy i zakłada się w nim brak zazdrości! Tę cechę 56 proc. badanych deklaruje jako najważniejszą i najtrudniejszą w realizacji. Priorytetem w związku jest jednak przyjaźń.

A seks?

Jest drugoplanowy. Chodzi tu głównie o bliskość, szczerość, wsparcie, a przy okazji - zaspokojenie tych najintymniejszych potrzeb. Z tego powodu FWB zyskuje poza przeciwnikami, którzy uważają tę relację za przedmiotową i wykorzystującą, wielu obrońców. Pytani o motywy nawiązywania relacji FWB studenci odpowiadali: 'Nie chcę stałego związku', 'Potrzebuję seksu', 'To jest łatwiejsze niż tradycyjna relacja', 'Chcę pogłębić relację z przyjacielem/przyjaciółką'. Czasem pada też odpowiedź: 'Chcę związku typu FWB, bo to jest modne'.

Jak to się kończy?

10 proc. badanych wchodzi ze swoim przyjacielem w stały związek, 25 proc. zrywa zarówno układ, jak i przyjaźń, 30 proc. wraca do poziomu przyjacielskiego, 30 proc. to brak danych. Kolejna forma miłosnej ruletki.

Kto wchodzi w takie związki?

Najczęściej ludzie, którzy mają do miłości stosunek bardziej zabawowy niż romantyczny, co jest koronnym argumentem krytyków tych relacji. Szokujące jest raczej to, jaką przemianę myślenia o przyjaźni i płci przeszła kultura zachodnia w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat. Jeszcze w latach 70. większość badanych deklarowała, że w ogóle nie ma przyjaciół przeciwnej płci, a badacze rozprawiali, czy przyjaźń między kobietą a mężczyzną jest możliwa. W latach 80. deklarowano już dwóch-trzech przyjaciół. W latach 90. średnia liczba przyjaciół przeciwnej płci wzrosła do czterech-pięciu. Dziś dyskutuje się o tym, jakie korzyści odnoszą mężczyźni i kobiety z posiadania przyjaciół przeciwnej płci.

Przyjaźń wypiera miłość?

Badania pokazują, że ludzie, którzy mają więcej przyjaciół odmiennej płci, lepiej się rozwijają. Wyjątkowo dużo wynoszą z tego mężczyźni. Poprawiają im się kompetencje werbalne i emocjonalne. Otrzymują ciepło i wsparcie, na które nie mogą liczyć ze strony kolegów. Wielu mężczyzn deklaruje nawet, że woli przyjaźnie z kobietami. Wiąże się to z przemianami ideału męskości i kobiecości.

Dzisiejszy mężczyzna ma prawo do okazywania uczuć, ma prawo się popłakać i zająć dzieckiem. Jest bardziej androginiczny, a ludzie mający dobrze rozwinięte kompetencje obu płci na wielu płaszczyznach radzą sobie po prostu lepiej: są bardziej popularni, mają więcej przyjaciół, łatwiej uzyskują wsparcie społeczne.

CZYTAJ DALEJ

11:35, alkud , Samoświadomość
Link Dodaj komentarz »

piątek, 06 lutego 2009

Wredni ludzie - jak sobie z nimi radzić?

Umniejszacza trudno jest rozpoznac, poniewaz osobnik naprawde sprawny w umniejszaniu moze umknac uwadze twego logicznego umyslu, tyle tylko, ze czujesz sie zle, nie wiedzac dlaczego. Dziala z ukrycia, a jego ofiara czesto niczego nie podejrzewa, wie tylko, ze nie czuje sie dobrze. Umniejszacz w rzeczywistosci czuje sie gorszy od kogos innego, wiec robi, co moze, by ten ktos poczul sie jeszcze mniejszy. W ten sposob moze sprawowac kontrole nad swoja ofiara. Czy spotkales kogos takiego? Prawdopodobnie tak, chociaz mozesz nie zdawac sobie z tego sprawy. Przypuszczalnie znasz jednego lub nawet kilku umniejszaczy.

Umniejszacz stosuje roznorodne strategie, aby uderzyc w twoja samoocene. Niby to wyraza swoje uznanie dla czegos, z czego jestes dumny, pozniej jednak robi jakas zlosliwa uwage na ten temat. Wyczuwa to, co ty uwazasz za swoje braki i niedociagniecia, i wykorzystuje w starannie dobranych momentach, kiedy twoja odpornosc jest oslabiona. Umniejszacz moze ponawiac ataki na ciebie tak dlugo, az ulegniesz. On musi podporzadkowac cie sobie poniewaz postrzega cie jako osobe stojaca wyzej od niego. Formuluje oskarzenia, ktore zawieraja "ziarnko prawdy", i wali nimi w ciebie "z cala szczeroscia", "po prostu dlatego, ze jest twoim przyjacielem" i "aby ci pomoc".

Roznica pomiedzy umniejszaczem wartosci a prawdziwym przyjacielem polega na tym, ze przyjaciel wytknie ci cos i na tym poprzestanie, dajac czas na przemyslenie sprawy. Umniejszacz podsunie ci wiekszosc twoich wad pod sam nos i bedzie drazyl temat tak dlugo, az poczujesz sie calkiem malutki. Wykaze ci, ze twoje zalety, ktore ty uwazasz za najwazniejsze, sa niewiele warte. Wyslucha twoich zwierzen na temat czegos, czego w sobie nie lubisz, a potem wykorzysta to przeciwko tobie. A wszystko to robi w sposob tak subtelny, ze nie zdajesz sobie z tego sprawy.

Jesli stawisz czola umniejszaczce i zbuntujesz sie przeciwko temu, co robi, powie cos w tym rodzaju: "Och, daj spokoj! Kocham cie. Jestem twoja przyjaciolka. Skad ci do glowy przyszly takie glupie pomysly?" Ona moze naprawde cie lubic. Moze naprawde chciec twojej przyjazni... ale na wlasnych warunkach i tylko wowczas, gdy ma nad toba pelna kontrole. Sprawi, ze poczujesz sie podly i gorszy od innych, gdyz oskarzyles ja o umniejszanie twojej wartosci. Twoje oskarzenia moga ja rozzloscic. I jesli bedzie cie mogla umniejszyc jeszcze bardziej, zrobi to z pewnoscia. A gdy uzna, ze naprawde bacznie jej pilnujesz, przeprosi cie i przestanie dewaluowac twoja wartosc... do momentu, gdy nie bedziesz sie tego spodziewal.

Mowiac krotko, umniejszacz zrobi wszystko, aby cie kontrolowac. Ma bzika na tym punkcie i za kazdym razem, kiedy wydaje mu sie, ze traci te kontrole, wpada w poploch.

METODY WREDNYCH LUDZI

Budowa niepewności

Jedna z jego metod jest trzymanie cie w ustawicznej niepewnosci. Rzadko udziela odpowiedzi. Wszystko jest niejasne - zadnych zobowiazan. Umniejszaczka sprawia, ze przez dlugie okresy czujesz sie niepewny sytuacji, az twoja zdolnosc do adaptacji zaczyna sie zalamywac. Mozna to osiagnac na wiele sposobow.

Na przyklad umniejszaczka stanie sie nagle pelna zrozumienia, kochajaca i bardzo mila. Dopoki nie nabierzesz zaufania. Wowczas jednym wprawnym ciosem wprawi cie ponownie w niepewnosc za pomoca krytyki, insynuacji czy tlumionego gniewu. Mozesz spytac:

Co sie stalo? Tak dobrze sie ukladalo,

i uslyszysz w odpowiedzi:

Co masz na mysli mowiac 'co sie stalo?' Czy cos jest nie tak?
No coz, jestes jakas inna - powiesz.

Odpowiedz brzmi:

Co? (W oczach rozpala sie ogien). Rzeczywiscie! Doprowadzasz mnie do obledu! Nigdy nie wiem, z czym za chwile wyskoczysz.

A potem uslyszsysz sarkastycznie i drwiaco:

Co sie stalo? Tak dobrze sie ukladalo!

I juz jestes w stanie niepewnosci. Zostales znowu zlapany w sidla swego umniejszacza. Mowisz sobie: Do licha, chyba naprawde nie zdawal sobie sprawy... a moze to ja... moze doszukuje sie rzeczy, ktorych nie ma? Moze gonie w pietke?

A w tym samym mniej wiecej czasie twoj umniejszacz patrzy na ciebie, och, jakze czule, i z troska mowi:

Kochanie, a moze bys poszla do lekarza, zachowujesz sie dziwnie, zupelnie jak nie ty.

Przeczesujac palcami twoje wlosy, wzrokiem wyraza najwyzszy niepokoj i mowi:

Nie chcialbym, aby cos sie przydarzylo mojej malutkiej.

W kaciku jego oka zbiera lza.

Idz jutro do doktora Schmidta, kochanie, i opowiedz mu o problemach, ktore cie drecza.

A potem szybko odwraca sie, rozsiada na kanapie i wsadza nos w gazete.

A potem przychodzi czas, gdy myslisz: Moze sie zmienil? Od tygodnia/miesiaca powtarza mi, ze jestem cudowna. Wszystko przez chwile uklada sie wspaniale. A potem, gdy juz mu znowu zaufasz, nieuchronnie rozpocznie wszystko od nowa, stosujac krytyke, insynuacje, gniew. Wcisnal cie w obrzydliwe poczucie niepewnosci.

Projekcja

Projekcja jest manewrem psychologicznym, ktory mozna latwo wyjasnic. Jest ulubionym narzedziem umniejszaczki: przenosi odpowiedzialnosc, za swoje wlasne uczuczia na kogos innego, zupelnie jakby ten ktos byl ich zrodlem.

Na przyklad osoba, ktora cie nie lubi, mowi:

Mysle, ze mnie nie lubisz.

To stwierdzenie powoduje, za zaczynasz zastanawiac sie nad soba. Przenosisz zainteresowanie na siebie, przygladasz sie wlasnym uczuciom, zamiast zwrocic uwage na uczucia tej drugiej osoby, a to juz zapewnia jej calkiem dobre schowanko. Oskarzycielka czesto obciaza cie odpowiedzialnoscia za to, co sama robi.

Czyz nie zakrawa na ironie, ze ktos, kto chloszcze innych za negatywne mysli czy zle postepki, najczesciej sam grzeszy w myslach, slowach i uczynkach? Gdy ktos cie zaatakuje za cos, czego nie zrobiles, mowi to wiecej o nim niz o tobie.

Na przyklad: gdybym byl oddanym mezem, a moja zona zaczelaby mnie oskarzac o oszukiwanie jej, wiedzialbym prawie na pewno, ze sama mnie oszukala, Mozna powiedziec ogromnie duzo o ludziach na podstawie ich projekcji. Trzeba tylko uwaznie sluchac.

Generalizacja

Miej sie na bacznosci - umniejszacz bedzie czesto stosowal uogolnienia, ktore sa wyolbrzymionymi do przesady drobnymi prawdami. Im wiecej prawdy tkwi w uogolnieniu tym bardziej mozna przesadzac.

Na przyklad, gdy wracasz po pracy do domu, twoja malzonka wita cie slowami:

W ogole nie myslisz. (Tlumaczenie: zapomniales kupic mleka.)
Jestes nieodpowiedzialny. (Zapomniales kupic mleka.)
Jestes glupi. (Zapomniales kupic mleka.)

Zona atakuje cie i twoja wartosc, zamiast zaatakowac problem. A problemem jest brak mleka, nie zas twoja bezmyslnosc, brak odpowiedzialnosci czy glupota.

Nawet gdybys byl glupi, jak moglbys temu zaradzic? Jak mozna rozwiazac problem bycia glupim? (Gdybys wrocil do sklepu po mleko, prawdopodobnie twoj iloraz inteligencji gwaltownie by podskoczyl!) Czlowiek, ktory stosuje generalizacje tego typu, chce w ten sposob kontrolowac druga osobe.

Osąd

Poprzedni przyklad ilustruje inna jeszcze metode z arsenalu umniejszacza, mianowicie osady. Ktos, kto mowi:

Jestes nieodpowiedzialny

wyglasza implicite inne twierdzenie, ktorego prawdziwosc zostala zalozona z gory. Brzmi ono:

Wszyscy sie zgodza, ze jestes nieodpowiedzialny. To oczywiste.

A potem, poniewaz sam moglbys przyznac, iz zapomnienie o mleku jest przejawem nieodpowiedzialnosci, moglbys takze dojsc do wniosku, ze jestes nieodpowiedzialny. Zaczynasz watpic i kwestionowac siebie, zwlaszcza jezeli twoje uchybienia sa czesto krytykowane.
Osoba, ktora naprawde dba o czyjes uczucia, powiedzialaby:

Jestem zla, ze nie kupiles mleka.

Umniejszaczka natomiast przerzuci odpowiedzialnosc za swoje osady na caly swiat, jak gdyby rzeczywiscie kazdy musial sie zgodzic, ze z ciebie nic dobrego. Czyniac tak, atakuje twoja samoocene, a nie rzeczzywisty problem.

Wyjasnienie jest proste, lecz moze przypominasz sobie sytuacje, kiedy taka generalizacja lub osad poruszyly cie do glebi. Zwlaszcza, gdy taka opinie wyglosil ktos, kogo kochasz lub powazasz. Poczules sie przygnebiony, jesli nawet sam siebie nie uwazasz za glupiego czy nieodpowiedzialnego, czy jeszcze jakiegos, zaleznie od etykietki, jaka przyczepil ci umniejszacz. W koncu nie chcesz, zeby myslal w ten sposob o tobie, chcesz zrobic na nim dobre wrazenie, zadowolic go, sprawic, by zmienil swa opinie o tobie. W ten sposob umniejszacz zyskuje oczywiscie kontrole nad sytuacja.

Manipulacja

Manipulacja jest zlym rodzajem kontroli. Istnieje cos takiego jak dobra kontrola. Jest zyczliwa i polega na uczciwej wymianie, "prosze" i "dziekuje". Umniejszaczka chce miec kontrole... kropka. Dobra kontrola jej na ogol nie wystarcza. Jezeli zawioda zwykle metody, ucieknie sie do wybiegow i forteli, poniewaz musi wygrac i kontrolowac. Nierzadko bedziesz sie czul przycisniety do muru i ustapisz. Bedzie podstepnie toba manipulowac albo otwarcie dominowac. Umniejszacz z definicji jest manipulantem.

CZYTAJ CAŁOŚĆ: Jay Carter - NASTY PEOPLE. How to Stop Being Hurt by them Without Becoming One of Them.

18:48, alkud , Samoświadomość
Link Dodaj komentarz »

niedziela, 26 października 2008

Psychologia kwantowa - Robert Anton Wilson

To jedna z ciekawszych książek jakie ostatnie czytałem. O fizyce kwantowej i psychologii świadomości. Pod tym linkiem znajdziecie przedmowę (która dość dobrze przedstawia tematykę książki), natomiast tutaj można ją zamówić u wydawcy.

"Naszą odziedziczoną po Arystotelesie skłonność do dogmatów dodatkowo wzmacniają archaiczne ssacze imperatywy terytorialne. Dzikie ssaki naczelne, podobnie jak inne kręgowce, walczą o terytorium fizczne; cywilizowane ssaki naczelne (ludzie) walczą o terytorium 'umysłowe' - ideologie i religie (...) Zauważcie, jak rzadko słyszymy 'Być może Jezus był synem Bożym' albo 'Być może islam jest fałszywą religią'. Ludzie ignorują kwantowe 'być może' (...) z racji tego że od tysiącleci tradycyjna polityka i nauka uczy ludzi nietolerancji i przedwczesnej pewności. Ogólnie rzecz biorąc, uważa się, że formułowanie i obrona kategorycznych sądów to przejaw 'męskości', natomiast podkreślanie znaczenia niepewności to coś 'niemęskiego'". (Robert Anton Wilson, Psychologia kwantowa)

17:49, alkud , Samoświadomość
Link Komentarze (2) »

Jak działa mózg? - wykłady akademickie

Absolutnie obowiązkowa lektura: "W roku akademickim 2008/2009 prowadzę wykład monograficzny "Jak działa mózg i skąd się bierze umysł" (kod przedmiotu: 0800-M-JDM-DY), dotyczący głównie zagadnień mózg-umysł-zachowanie, a w nim wstęp do kognitywistyki, nieco neuroanatomii, neuropsychologii, oraz modeli działania mózgu i sporo uwag na temat umysłu. Wykłady te nie wymagają specjalnego przygotowania i dostępne są dla studentów wszystkich kierunków".

Np. Działanie mózgu - najprostsze teorie

LINK DO WSZYSTKICH WYKŁADÓW

Bonus:

LINK DO FILMU "THOUGHT MOMENTS"
(dzięki Magdallia - daje go tutaj bo długi link rozwalał box z ostatnimi komentarzami:)

17:47, alkud , Samoświadomość
Link Dodaj komentarz »

sobota, 25 października 2008

Traktat ateologiczny - Michel Onfray - fragmenty

"Łatwowierność człowieka przechodzi ludzkie pojęcie. Usilnie stara się on nie dostrzegać tego, co oczywiste, domaga się jedynie pociechy, łaknie jej jak kania dżdżu, choćby była czystą ułudą i fikcją. Wolimy słuchać bajek, mitów, dziecięcych opowiastek, niż być świadkami okrucieństw i cierpień, które zmuszają do uznania tragiczności życia za fakt niepodważalny. Aby pokonać śmierć, homo sapiens zamyka oczy. Nie waży się rozwiązać problemu, woli go zamieść pod dywan. Śmierć dotyczy jedynie śmiertelników, a wyznawca wierzy przecież naiwnie i uporczywie właśnie w swoją nieśmiertelność. Doszły go wprawdzie słuchy o planetarnej hekatombie, ale jego to przecież nie dotyczy..."

"Póki religia pozostaje sprawą prywatną, nic mi do niej, uważam ją za zwykły zlepek nerwic, psychoz i innych osobistych przypadłości. (...) Mój ateizm budzi się z letargu wówczas, gdy prywatna wiara staje się sprawą publiczną; kiedy ktoś próbuje zorganizować życie innym na podstawie własnych psychopatologii. Między osobistą trwogą egzystencjalną a władzą nad ciałem i duszą innych ludzi rozciąga się obszar, gdzie czają się metafizyczni rozbójnicy, czerpiący profity z duchowej i intelektualnej nędzy swych bliźnich. Targani popędem śmierci usiłują go skierować na cały świat; nie ratuje to ich przed zamętem, nie prowadzi do wydobycia się z nędzy, tylko do skażenia nią całego świata. Pragnąc uniknąć negatywności, rozsiewają ją wszędzie wokół i wywołują mentalną epidemię."

"Wbrew temu, co twierdzili Nietzsche i Heine, Bóg nie umarł; nie jest nawet umierający. Nie umarł i nie umiera, ponieważ nie jest śmiertelny. Fikcja nie umiera, złudzenie nie może sczeznąć, bajki dla dzieci nie sposób ukatrupić. Ani hipogryf, ani centaur, ani żadne inne zwierzę z mitologicznego bestiarium nie podlega prawom, które rządzą ssakami — wielorybem, dromaderem czy tchórzofretką. Otóż Bóg należy właśnie do mitologicznego bestiarium, podobnie jak tysiące innych stworzeń wymienionych w opasłych słownikach religioznawczych pomiędzy bodhisattwą a Bragim. Westchnienie uciśnionego stworzenia nie ustanie, póki istnieć będą uciśnione stworzenia; nie ustanie więc nigdy..."

"Nie można zabić tchnienia, wiatru, zapachu, nie sposób zgładzić marzenia, aspiracji, rojeń. Boga stworzyli śmiertelnicy na swój hipostazowany obraz. Chcieli w ten sposób walczyć ze świadomością, że na końcu drogi nieodwołanie czeka nas śmierć, niebyt, nicość; słowem — pragnęli uczynić znośnym własne życie. Dopóki ludzie będą skazani na śmierć, wielu z nich będzie usiłowało stłumić tę przerażającą myśl, stosując rozmaite wybiegi. Wybiegu nie da się zamordować. W tym wypadku to raczej wybieg nas zabija, Bóg unicestwia bowiem wszystko, co stawia mu opór. Najsampierw rozum, intelekt, zmysł krytyczny. Reszta ulega destrukcji na mocy reakcji łańcuchowej."

"Religijne ekstrawagancje nie znają granic. Taniec uryny Indian Zuni z Nowego Meksyku. Amulety z ekskrementów tybetańskiego wielkiego lamy. Hinduistyczny zwyczaj oczyszczających ablucji w krowich odchodach i urynie. Rzymski kult takich bóstw, jak Stercutius i Crepitus czy bogini Cloacina (patronów, kolejno, ustępów, bździn i kanalizacji). Ofiary z nawozu składane asyryjskiej Wenus — Isztar. Xochiquetzal, meksykańska Bogini miłości i zabawy zjadająca własne odchody. Boskie zalecenie z Księgi Ezechiela, aby do gotowania potraw wykorzystywać ludzkie ekskrementy. Gdy chodzi o utrzymywanie kontaktu z Bogami oraz sferą sacrum, każda metoda jest, jak widać, stosowna."

"Bóg lub bogowie, których zadanie polega na legitymizowaniu władzy, stają się uprzywilejowanymi partnerami wodzów plemiennych, królów i książąt. Ziemscy włodarze twierdzą, że zawdzięczają swoją potęgę bogom, na dowód czego powołują się na pozaświatowe znaki, odszyfrowywane przez kastę kapłanów, która skądinąd ma udział w zyskach z monopolu na legalne użycie siły. Ateizm staje się więc nader użyteczną bronią, pozwalającą wtrącać do więzień i lochów tych, którzy ośmielają się sprzeciwiać władzy. A niepoprawnych oponentów posyłać na stos."

Traktat ateologiczny na Racjonalista.pl

08:01, alkud , Samoświadomość
Link Komentarze (17) »

piątek, 24 października 2008

Pudelek i lampart

Pewna pani wybrała się do Afryki na safari i zabrała ze sobą swojego pupila-pudelka. W trakcie wyprawy piesek wypadł z jeepa, czego nikt nie zauważył. Biegł za samochodem, biegł, biegł... ale nie dogonił. Nagle słyszy gdzieś za sobą szelest i kątem oka dostrzega zbliżającego się lamparta. Zadrżał ze strachu, przed oczami przeleciało mu całe życie. Wtem jednak patrzy, a kawałek dalej w trawie leżą jakieś poobgryzane szczątki. 'Może nie wszystko stracone' - myśli pudelek i dopada padliny.

Lampart wyłazi z krzaków, patrzy - a tam jakiś dziwaczny mały stwór coś wpierdala, ciamka, mlaska. Lampart już - już ma na niego skoczyć, ale słyszy jak stwór mruczy do siebie: 'Mmmm... jaki smaczny ten lampart...rarytas... mięsko palce lizać... a kosteczki - co za rozkosz...'. Lampart przeraził się i dał nura w krzaki. 'Całe szczęście, że mnie nie widział ten mały diabeł, bo zżarłby mnie jak dwa razy dwa' - myśli uciekając. Pudelek odetchnął, ale zauważył, że na drzewie siedzi małpa, która najwyraźniej obserwowała całą sytuację, bo minę ma zdziwioną. Nagle małpa puszcza się biegiem za lampartem i wrzeszczy. 'Oj, niedobrze' - myśli pudelek. 'Ta cholerna małpa wszystko mu wygada. Co robić?' Małpa faktycznie dopada lamparta i opowiada mu, jak to został wystrychnięty na dudka.

Lampart wk...wił się strasznie. Kazał małpie wsiąść mu na grzbiet i wrócić ze sobą na polankę, żeby była świadkiem tego, jak rozprawi się z tym stworem. Wracają, patrzą, a tam pudelek rozwalony na grzbiecie, dłubie w zębach pazurem i gada do siebie: 'Gdzie do cholery ta małpa? Wysłałem ją po kolejnego lamparta, a ta cipa, nie wraca i nie wraca...'

22:28, alkud , Samoświadomość
Link Dodaj komentarz »

poniedziałek, 13 października 2008

Transforming Sex into Love

It is sexual energy that transforms into love. Humans have been set up against their own energy. On the surface, human beings are taught to support the dropping of all conflicts, all fights, all struggles. But deep down they are essentially being taught to fight: "The mind is poison, so fight against it." And on the surface we are asked to drop all conflicts! The very teachings that are the basis of man’s inner conflict ask him to drop conflict! On one hand, drive people mad, and on the other, open asylums to treat them. On one hand spread the germs of sickness, and on the other build hospitals to treat the sick.

It is very important to understand one thing in this context. Human beings can never be separated from sex. Sex is the very source of one’s life; one is born out of it. Existence has accepted the energy of sex as the starting point of creation, and your holy men call it sinful… something that existence itself does not consider a sin! And if you think of God as the creator, and if God considers sex to be a sin, then there is no greater sinner than God in this world, no greater sinner than God in this universe.

You see a flower in bloom– have you ever considered that the blossoming of a flower is an act of passion, a sexual act? What is happening as the flower blossoms? The butterflies will sit on it and carry its pollen, its sperm, to another flower. A peacock dances in full glory– a poet will sing songs to it, your saints will also be filled with joy at the sight of it. But aren’t they aware that the dance is an overt expression of passion, that it is primarily a sexual act? The peacock is dancing to seduce its beloved. The peacock is beckoning to his beloved, his spouse. The bird is singing, the peacock is dancing, the boy has become an adolescent, the girl has grown into a beautiful woman– these are all expressions of sexual energy. These are all different manifestations of sexual energy. All life, all expression, all flowering is basically sex energy. And it is against this sex energy that religions and cultures are pouring poison into the minds of human beings. They are trying to engage human beings in a fight against it. They have entangled people in this battle against their own basic energy, so they have become wretched, pathetic, devoid of love, false, nobodies.

One has not to fight with sex, but to create a friendship with it, and elevate the stream of life to the heights.

While blessing a newlywed couple, an Upanishadic sage said to the bride, May you be the mother of ten children and, ultimately, may your husband become your eleventh child. If passion is transformed, the wife can become the mother; if lust is transformed, sex can become love. It is only sexual energy that flowers into the energy of love.

But we have filled humans with antagonism toward sex, and the result is that not only has love not flowered in them– because love is an evolution beyond sexual energy, and can come only through acceptance of it– but their minds have become more and more sexual because of the opposition to sex. All our songs, all our poetry, all our art and paintings, all our temples and the statues in them have directly or indirectly become centered around sex. Our minds revolve around sex. No animal in the world is sexual like human beings are. Human beings are sexual around the clock– awake or asleep, sitting or walking, sex has become everything to them. Because of the enmity toward sex, because of this opposition and suppression, it has become like an ulcer to their being.

One cannot be free from something that is the very root of one’s life. But in the process of this constant inner conflict, one’s entire life can become sick– and it has. Your so-called religions and cultures are basically responsible for the excessive sexuality that is so evident in humankind. It is not "bad people" but "good people" and saints who are responsible for this. Until the entire human race frees itself from this wrongdoing by religious leaders and "good people," there is no possibility of the birth of love.

I want to say to you that sex is godly. The energy of sex is divine energy, godly energy. That is why this energy creates new life. It is the greatest, most mysterious force of all.

Drop this antagonism toward sex. If you ever want love to shower in your life, renounce this conflict with sex. Accept sex blissfully. Acknowledge its sacredness. Acknowledge its benediction.

Go on searching deeper and deeper into it, and you will be amazed that the more you accept sex with a quality of sacredness, the more sacred it will become. And the more you are in conflict with it, as if it were something sinful and dirty, the more sinful and ugly it will become. Za 'Sex Matters', Osho.

21:47, alkud , Samoświadomość
Link Dodaj komentarz »

Miłość, uczucia i niebezpieczne związki

Z Zofią Milską-Wrzosińską, psychoterapeutką w Laboratorium Psychoedukacji, rozmawia Joanna Sokolińska. Gazeta Wyborcza / Wysokie Obcasy.

Zastanawiała się pani kiedyś, jakie były dalsze losy Kopciuszka? Co się wydarzyło po stu dniach od ślubu?

Po stu dniach to jeszcze żadne małżeństwo, nic przełomowego nie musiało się zdarzyć. Przyjemna idealizacja mogła trwać w najlepsze. Wszystko jej sprzyjało: przelotne spotkania w nierealnym świecie, wyjątkowa pozycja partnera, jego nagła ku ukochanej skłonność. Przedsięwziął tak wiele, by ją zdobyć - no, to już musi być prawdziwa miłość. W baśni to wystarcza. W prozie realistycznej raczej nic by z tego związku nie wyszło.

To jak jest w życiowej prozie?

Spotykamy księcia, czyli, dajmy na to, instruktora na obozie nurkowym. Wygląda jak heros, w wodzie dokonuje cudów, opiekuje się nami, bo my dopiero zaczynamy się zanurzać, jest męski, a do tego wrażliwy ekologicznie (troszczy się o rafę koralową). Wszystkie kobiety tracą dla niego głowę, ach, jak byłoby cudownie mieć takiego mężczyznę tylko dla siebie, a on - jak w baśni - wybiera właśnie nas. Przenosimy się do Australii, by budować tam wspólne szczęście, albo namawiamy go do powrotu do cywilizacji, bo taki mężczyzna przecież wszędzie sobie poradzi. Po roku lądujemy z popijającym osiłkiem, który w sezonie ma kilka romansów z kursantkami, albo ze smętnym nieudacznikiem, który żyje na nasz koszt i obwinia nas, że przez nas porzucił jedyne, co kochał. Idealistyczna wizja boga głębin jako wymarzonego partnera życiowego rozwiewa się bezlitośnie.

Albo i nie.

Albo i nie. Kiedy ona widzi jego romanse, alkohol i ogólną gnuśność, cierpi, ale trwa, bo to nic, to przejściowe, pod wpływem jej miłości on się zmieni.

Od czego to zależy?

Na przykład od siły marzenia, by być kobietą wyjątkowego mężczyzny. Dziewczynka może mieć takie doświadczenie - widzi tatusia jako najsilniejszego, najlepszego, a przy tym urzeczonego swoją córeczką. Chciałoby się wskrzesić to doznanie. Duża dziewczynka, która miała szczęście i najpierw tę idealizację przeszła, potem - nie skreślając ojca, tylko widząc go bardziej prawdziwie - z niej wyrosła, nie musi tego szukać w dorosłym życiu. Ale jeśli przekonanie o wyjątkowości ojca nie mogło w naturalny sposób się rozproszyć, to kobieta idzie przez życie, marząc, by poczuć się jak trzylatka przy idealnym mężczyźnie. I nasz nurek to pragnienie ożywia. A gdy pojawiają się rysy, ona myśli, że jak się postara, to znów będzie jak kiedyś.

I co będzie?

Wszyscy jej będą mówić: 'Jak ty z nim wytrzymujesz! Przecież on cię nie kocha, wykorzystuje, romansuje'. Ona się nawet zgadza: 'A wiesz, ty masz rację. No, dobra, wrócę do domu i porozmawiam z nim poważnie'. Ale wraca i nie rozmawia. Ani dziś, ani przy kolejnym wyskoku. Bo to, kogo wybieramy i z kim zostajemy, nie bierze się tylko z naszych racjonalnych decyzji. Dlatego często ludzie tkwią w związkach, które ich niszczą. Ona już widzi, że życie z nim jest miałkie, ale trwa w tym.

Miałkie? Przecież on olśnił ją wyjątkowością.

Bo na początku jest niezwykły, jadą na weekend do Lizbony, przysyła kwiaty - i nie są to zwykłe kwiaty, tylko przeplecione perłami, jak te dla posłanki Sawickiej od adoratora z CBA. A potem dzieje się coś zaskakującego - on znika i przez trzy dni nie odbiera komórki. Pojawia się i mówi: 'Musiałem być sam, żeby poradzić sobie z tym wszystkim'. Racjonalnie ona nie rozumie, z czym mianowicie, i wydaje jej się to dziwne. Ale nie potrafi tego przełożyć na jasny osąd, wikła się emocjonalnie.

Co powinno zapalić jej światełko ostrzegawcze?

Nadmiar starań i emocji powinien zapalić jej w głowie czerwoną lampkę. Niestety, zwykle zapala zieloną. A jak się okazuje, że ideał ma skazy - kolejne czerwone światło - to ona wiąże się tym bardziej.

Ale dlaczego?

Ludzie często noszą w sobie pragnienie odbudowania czegoś, co zniszczyło się w dzieciństwie. Chłopcy wychowani przez zimną, wymagającą matkę nie szukają ciepłych serdecznych dziewczyn. Chcą, żeby ich zaakceptowała jakaś zołza. Jeśli ojciec był nieobecny, pochłonięty pracą i zamknięty w sobie, to córka może rosnąć z nadzieją, że spotka mężczyznę podobnego do jej ojca, a on na nią jedną się otworzy. To marzenie często prowadzi na manowce, bo przez nie tyle kobiet odrzuca miłych chłopców, a wybiera kandydata trudnego i niewdzięcznego. Zwykły chłopak jest nieatrakcyjny. Ona chce, żeby ten 'trudny' albo 'wyjątkowy' ją pokochał, i to będzie tak, jakby pokochał ją nieobecny ojciec, jakby ten zamknięty, niedostępny człowiek na nią właśnie się otworzył. Takie dziewczyny nieomylnie wytropią w nowym środowisku partnera rokującego najgorzej. Przyjdą do korporacji pełnej młodych, wolnych ludzi i zaraz uwikłają się w związek na lata z żonatym, histerycznym i niewiernym szefem. W psychoterapii to się nazywa wybór złego obiektu.

Myślałam, że wybór żonatego szefa wiąże się z lękiem przed normalnym związkiem.

Zdarza się. Na to też jest nazwa - obiekt niedostępny. On umożliwia nam przeżywanie uczuć miłosnych, gwarantując jednocześnie, że nie wejdziemy w pełny związek. Takim niedostępnym obiektem może być nauczyciel, aktor, ksiądz lub mężczyzna zajęty. Dziewczyna już się czegoś uczy o relacjach między ludźmi, o uczuciach, o sobie, ale nie wchodzi w związek, na który nie czuje się gotowa. Czyli że to taka rozbiegówka, ona trochę poćwiczy zakochanie, a z czasem zacznie wybierać bardziej dostępne obiekty, a nie żonatych mężczyzn, podobnych do ojca i nieosiągalnych jak on. Ale wcześniej odrzuci lub zniechęci kilku sensownych kandydatów. Będzie mówić: 'Wiesz, poznałam kogoś, spodobał mi się, ale jakoś nie dałam mu telefonu'. Czemu? 'No nie wiem, chyba bałam się, że coś z tego będzie, a ja teraz nie chcę'. Albo: 'Nie wiem, dlaczego ja mu zrobiłam po raz czternasty tę aferę, po której on wyszedł. Nie rozumiem, dlaczego ciągle to robię'. Powodem awantur 'bez powodu' bywa lęk przed związkiem.

Czyli naprawdę zdarza się ucieczka od miłości powodowana strachem, że się uda?

Bardzo często. Mówią: 'Po raz kolejny próbowałam (próbowałem) wejść w związek i znowu nie wyszło'. Przychodzą, kiedy widzą, że nie panują nad swoim życiem, emocjami, coś nimi rządzi. Wybierają najgorszy dla siebie obiekt albo przerabiają dobry na zły.

Czyli nie wystarczy dobrze ulokować uczucie, by być szczęśliwym w miłości?

Nie, bo każdy dobry obiekt może zostać zniszczony. Mężczyzna wiąże się z kochającą, bystrą, zadbaną i zainteresowaną seksem dziewczyną, ale jak się dobrze postara, w ciągu roku może ją zmienić w kobietę zrzędzącą, znudzoną życiem i seksem z nim.

Czyli naprawdę zdarza się ucieczka od miłości powodowana strachem, że się uda?

Bardzo często. Mówią: 'Po raz kolejny próbowałam (próbowałem) wejść w związek i znowu nie wyszło'. Przychodzą, kiedy widzą, że nie panują nad swoim życiem, emocjami, coś nimi rządzi. Wybierają najgorszy dla siebie obiekt albo przerabiają dobry na zły.

Czyli nie wystarczy dobrze ulokować uczucie, by być szczęśliwym w miłości?

Nie, bo każdy dobry obiekt może zostać zniszczony. Mężczyzna wiąże się z kochającą, bystrą, zadbaną i zainteresowaną seksem dziewczyną, ale jak się dobrze postara, w ciągu roku może ją zmienić w kobietę zrzędzącą, znudzoną życiem i seksem z nim.

Jak to zrobił?

Przecież ludzie na siebie wpływają. Gdy przychodzi do mnie para z 15-letnim stażem, oboje na siebie narzekają, nie lubią się i on się skarży, że kiedyś ona była wspaniałą kobietą, o żywym umyśle, z którą można było o wszystkim porozmawiać, a teraz nie ma na nic siły, tylko seriale ogląda, to ja pytam, co on zrobił, że pomógł jej stać się kimś takim. Po stu dniach nie, ale po pięciu latach już jest współodpowiedzialny za to, kim ona jest. Nie może powiedzieć, że to się stało bez jego udziału.

Może ona wiecznie siedziała w pracy i wpływali na nią koledzy?

To gdzie on wtedy był? Dlaczego nie zaprotestował? Może było mu z tym wygodniej? To, że ideał kapcanieje, wynika także z działań i poniechań tej drugiej osoby. To ważne, że i poniechań - nie chodzi tylko o to, co robimy, ale od czego się powstrzymujemy, czego z siebie skąpimy, na co sobie nie pozwalamy, co zaniedbujemy. Nasza bierność ma wpływ na kształt relacji i na to, kim się oboje stajemy przez lata.

Ale co ta dziewczyna jest winna, że jej ukochany instruktor pije?

Winna nie. Ale współodpowiedzialna. Pozwoliła się otumanić, nie chce widzieć, słyszeć ani rozumieć. Nawet postawić granicy nie próbuje. I to jest jej odpowiedzialność. Ta kobieta może widzieć i rozumieć to, że poddaje się niszczącemu zaczadzeniu. Tak, jak ktoś, kto wciąż planuje odchudzanie, jest odpowiedzialny za to, że wciąż ulega łakomstwu i zjada tabliczkę czekolady.

Może zjada ją z głodu.

To jest głód bycia noszoną na rękach przez niezwykłego, silnego mężczyznę. On ma romans z kolejną kursantką szukającą księcia, ona próbuje odejść, on mówi, że to było z rozpaczy, bo miała dla niego za mało czasu, gdyby nie to, toby na tamtą nawet nie spojrzał. I ona ukojona wraca. Zjadła znów swoją czekoladę.

Co się musi stać, żeby przejrzała na oczy?

Jedna odejdzie, gdy on zacznie w jej towarzystwie oglądać telewizję, druga na pierwszy sygnał, że on zauważa inne kobiety, trzecia, gdy ją zdradzi lub uderzy, a inna będzie trwać do końca. Na niektóre najskuteczniej działają nieregularne wzmocnienia - raz na jakiś czas adoracja, kwiaty, wyznania, szalona noc - i dzięki temu ona wierzy, że uczucie trwa, tylko komputer czasem się zawiesza. Ale są ludzie, którzy uważają za normę moralną trwanie przy współmałżonku, jakikolwiek by on był. Uważają, że jest ważny powód, niezależny od przymiotów lub defektów partnera, by zostać w związku. I nie musi to być chore.

Bo ona nie liczy na to, że on się zmieni, tylko chce z nim być?

Na przykład. Albo z innych ważnych dla niej powodów, niezwiązanych z nim, z tym, jaki on się okazał, tylko z jej religią, światopoglądem, wartościami. I ma do tego prawo, choćby nawet on był najgorszy, poniżał, oszukiwał. Ale jeżeli mówi: 'On się na pewno zmieni, nie wiem, co się z nim stało, to przejściowe, on taki nie jest' - wtedy trwa w kosztownej iluzji niszczącej życie jej i jemu.

Jemu też?

Utwierdza go to w przekonaniu, że cokolwiek by zrobił, nikt mu nie postawi granic. Zaczyna uważać, że w tym, co robi, nie ma niczego niewłaściwego, że ona chce, żeby ją tak traktował, że to jest właściwe. No i przez to on też jest pozbawiony szansy na prawdziwy związek.

I to się nigdy nie skończy?

Część osób przychodzi do gabinetu, bo została porzucona. Porzucony mówi: 'Rzeczywiście mówiła, że jak jeszcze raz tak ją potraktuję, to odejdzie. Ale nie odchodziła! Myślałem, że nigdy mnie nie zostawi'. Niektórzy, żeby zmienić swój sposób przeżywania emocji, myślenia, życia, muszą przejść destabilizację, czyli na przykład rozstanie. I to jest dla nich szansa rozwoju.

A dlaczego ona w końcu odeszła?

Przekroczony został próg wytrzymałości. Czasami jest on tak wysoki, że to już patologia. Komuś takiemu można wszystko zrobić, a on i to wytrzyma. Inny z kolei ma ten próg bardzo nisko, czyli byle drobiazg go zniechęca. Takie osoby przekreślają możliwość wzajemnego wpływu.

Nie rozumiem.

On mało czyta, ciągle siedzi przy komputerze. A dla nas książki są ważne. Możemy powiedzieć: 'Nie zniosę tego, zostawię tego buca!'. Ale można też pomyśleć, że jak my kochamy książki, a on nas, to w końcu między nim a słowem drukowanym coś się zadzierzgnie. Albo może on czyta wcale nie mniej niż my, tyle że na ekranie. Za niski próg oznacza, że szukamy ideału. A ideał, jeśli w ogóle jest osiągalny, może się pojawić w naszym związku dopiero w miarę upływu czasu.

Czyli lepiej wróży, jeśli książę, gdy go poznałyśmy, nie był idealnym księciem, tylko miłym chłopakiem, z którym jest nam dobrze, a nie niebiańsko?

Może być i niebiańsko, ważne, żeby niebo nie przysłaniało ziemskich realiów. Na przykład poznajemy kogoś i odkrywamy, że jesteśmy niezwykle podobni. To się nazywa przeniesienie bliźniacze. Każde z nas miało ojca alkoholika, kochamy Coelho, jako dzieci spędzaliśmy lato w Spale i na pewno któregoś roku się tam widzieliśmy. Wierzymy w to podobieństwo bezkrytycznie, jesteśmy nim upojeni, aż któregoś dnia odkrywamy, że on woli się wcześnie kłaść. Na początku siedzieliśmy razem do późna, rozmawialiśmy, trzymaliśmy się za ręce, a on teraz przebąkuje, że wolałby się wyspać. I właściwie od Coelho woli Bellowa. To szok dla kogoś, kto uwierzył, że znalazł partnera identycznego jak on. Ale do pewnego stopnia proces pozbywania się złudzeń jest naturalny w związku.

CZYTAJ DALEJ

19:27, alkud , Samoświadomość
Link Dodaj komentarz »

wtorek, 07 października 2008

Samoświadomość według inżynierów

Za InstytutFotonowy.pl: Ten kto zastanawiał się nad pojęciem samoświadomości wie, że sprawa nie jest prosta. Zwłaszcza, jeśli próbuje się je zrozumieć z opisów jak ten powyżej. Brak dokładnej definicji samoświadomości uniemożliwia naukową dyskusję na jej temat. Oczywiście nie przeszkadza to adeptom tzw. nauk humanistycznych w swobodnym używaniu tego słowa. Tym niemniej rozumienie słów, których się używa może okazać się przydatne.

Poniżej proponuję inżynierskie w swej jednoznaczności przedstawienie istoty samoświadomości. Posłużę się w tym celu modelem automatu - robota. Robot będzie dążył do uzyskania pożądanego stanu świata zewnętrzenego. Najprostszym modelem takiego robota jest pudełko wyposażone w receptory - czujniki i efektory - siłowniki. Dzięki receptorom do robota trafia informacja o stanie otoczenia, a przy pomocy efektorów stan ten może być zmieniany. Zobacz rys. 1.

Fig. 1. Robot oddziałujący z otoczeniem.

Zasada działania takiego robota jest prosta. W odpowiedzi na niektóre stany otoczenia robot wykonuje pewne działania w tym otoczeniu. Aby skojarzyć dany stan otoczenia ze stowarzyszonym działaniem robot powinien być wyposażony w pamięć, w ktorej zapisana będzie odpowiednia lista stanów i czynności. Rysunek 2.

Fig. 2. Robot z pamięcią.

Okazuje się, że tak skonstruowany robot jest bardzo zawodny. Na przykład, zmiana własności otoczenia robota na ogół spowoduje, że wspomniana lista przestamie nadawać się do osiągnięcia pierwotnego celu. Poza tym, są sytuacje, w których nie wystarczy mieć do dyspozycji aktualny stan otoczenia. Często właściwa reakcja robota powinna uwzględniać poprzednie stany.Uwzględnienie wszystkich historii stanów środowiska przy wyborze właściwej reakcji robota jest na ogół niemożliwe.

Rozwiązanie tego problemu jest inne. Należy wyposażyć robota w umiejętność przewidywania stanów otoczenia w odpowiedzi na bodźce dostarczone przez siłowniki. Oznacza to, że robot powinien mieć możliwość wykonania symulacji otocznia oddziałującego z robotem zanim dokonana bedzie jakakolwiek operacja na prawdziwym otoczeniu. W pamięci robota powinien się zatem znaleźć uproszczony model otocznia oddziałującego z robotem. Rysunek 3.

Fig. 3. Robot z samoświadomością.

I to właśnie proponuję nazywać samoświadomością. Samoświadomość to wewnętrzny model samego siebie oddziałującego z wewnętrznym modelem otocznia. Jednocześnie precyzujemy do czego samoświadomość jest potrzebna - do przewidywania skutków własnych działań.

18:36, alkud , Samoświadomość
Link Dodaj komentarz »

niedziela, 28 września 2008

Kobiety, miłość, seks i orgazm

Kobiety w naszej kulturze (a także w innych kulturach przesyconych represyjną, antykobiecą ideologią) rodzą się z poczuciem winy, doświadczając zarazem związanej z tym wielkiej potrzeby ekspiacji i kary... W swojej praktyce terapeutycznej spotykam wiele kobiet, które swoje własne, kobiece ciało mają dokładnie wyparte ze świadomości. Nadużywane i upokarzane od pierwszych miesięcy życia, przestaje być ich własnością. Staje się własnością nieświadomych lub świadomych oprawców-właścicieli...

Pewna kobieta, sfrustrowana zapewne swoją kobiecością, zapytała nauczyciela zen: “Jak przekroczyć kobiecość?” Otrzymała odpowiedź: “Jeśli chcesz przekroczyć kobiecość, stań się w stu procentach kobietą, jeśli chcesz przekroczyć męskość, stań się w stu procentach mężczyzną.” Zostajemy więc z pytaniem: “Co to znaczy być w stu procentach kobietą albo w stu procentach mężczyzną?” Odpowiedź - Być jednym ze wszystkim...

Prawdziwe rozwiązanie polega na tym, aby kobieta mogła odzyskać swoje ciało, stać się podmiotem swojego życia i dzięki temu odzyskać własną tożsamość. Wówczas nie będzie potrzeby stawania się ani świętą, ani kurwą z rodzicielskiej klątwy. Pojawi się możliwość realizowania całego zanegowanego potencjału kobiecości.

Zdecydowana większość klientów psychoterapii to kobiety. Świadczy to o tym, że człowiek - kobieta szuka swojej tożsamości i godności. Stąd biorą się też liczne stowarzyszenia kobiece. To bardzo cenne i potrzebne. Niestety, grożą im manowce poszukiwania tożsamości przez konfrontację i walkę z wrogiem - mężczyzną. Na szczęście kobiety coraz częściej i wyraźniej widzą, że to zbyt łatwa droga, aby mogła prowadzić do celu, a prawdziwym źródłem ich cierpienia jest to, że kiedyś, dawno, dawno temu przerwany został łańcuch przekazu pozytywnego wzorca kobiecości. Dlatego tak rzadko matka jest w stanie nauczyć córkę bycia kobietą i przekazać jej poczucie godności, radości i autonomii, przyrodzone tej formie istnienia na równi z formą istnienia, zwaną mężczyzną. Dlatego tak rzadko córka może usłyszeć od matki, że jest dla niej ważniejsza od “niego”, a przynajmniej tak samo ważna, kimkolwiek byłby ten “on” - bratem, ojcem, mężem, kochankiem czy nawet patriarchalnym Bogiem. Tak rzadko doświadcza matczynej lojalności i solidarności.

Ważną sprawą dla kobiet jest poszukiwanie kobiecych przyjaźni. W psychologicznej literaturze kobiecej coraz częściej kobiet podnosi się wagę tego doświadczenia i ostrzega się młode kobiety, które wychodzą z domu, spod opieki matki i ojca, przed natychmiastowym wychodzeniem za mąż (a wiele z nich tak niestety robi). Kobiety potrzebują takiego okresu w swoim dojrzałym życiu, w którym mogą pobyć wśród innych kobiet po to, aby pomagać sobie nawzajem w poszukiwaniu archetypu kobiecości. Wtedy dopiero pojawia się szansa na to, że mężczyzna w ich życiu nie stanie się ani znienawidzonym wybawicielem, ani upragnionym wrogiem. Fragmenty Wojciech Eichelberger - “Kobieta bez winy i wstydu”.

***

Wchodzenie w kontakty intymne przybliża cię do nieznajomego. Zmusza cię do odrzucenia linii obrony; bo tylko wtedy bliskość jest możliwa. Strach wiąże się z tym, że nie wiesz co ten obcy człowiek ci zrobi, gdy przestaniesz się bronić, gdy odrzucisz swoje maski. Wszyscy ukrywamy tysiące rzeczy, nie tylko przed innymi, ale także przed samymi sobą, ponieważ wychowaliśmy się w chorym społeczeństwie, pełnym represji, zakazów, tabu. Strach podszeptuje, że w stosunku do obcej osoby – i nie ma znaczenia czy żyjecie ze sobą przez trzydzieści, czy czterdzieści lat, obcość nigdy nie znika – bezpieczniej jest zachować ostrożność, odrobinę dystansu, ponieważ ten ktoś mógłby wykorzystać twoje słabości, twoją wrażliwość. Fragment OSHO - Bliskość.

***

To jest jak modlitwa bez słów. Kochać się - to jak medytować. Jest to coś świętego, najświętszego ze świętych. Toteż gdy kochasz kobietę, bądź bardzo powolny… rozsmakuj się, uchwyć każdy zapach. Bardzo powoli: nie ma pośpiechu, nie ma potrzeby się śpieszyć; czasu jest pod dostatkiem. I kiedy kochasz, zapomnij o orgazmie. Raczej czuj, że przy kobiecie następuje całkowite odprężenie, że rozluźniacie się w sobie nawzajem. Zachodni umysł nieprzerwanie myśli o orgazmie: czy nadchodzi, jak uczynić go szybkim i wspaniałym, i temu podobne. Takie myślenie nie pozwala przepływać energii ciała. Nie pozwala na to, by ciało odnalazło najlepszy dla siebie sposób; umysł wciąż się wtrąca… Odpręż się przy drugiej osobie. Jeśli nic się nie zdarzy, znaczy, że nie ma potrzeby, aby się zdarzyło.

Jeśli nic się nie zdarzy, jest to właśnie to, co miało się zdarzyć… i także jest to piękne! Orgazm nie jest czymś, co musi się pojawiać codziennie. Seks powinien być po prostu przebywaniem razem, stapianiem się ze sobą. Wtedy można kochać się przez pół godziny, godzinę, po prostu nawzajem się odprężając. Tak osiąga się stan całkowitego odrzucenia umysłu, bo nie jest on potrzebny.

Miłość to jedyne zjawisko, do którego nie jest potrzebny umysł. Tu właśnie Zachód robi błąd: używa umysłu - nawet w tym przypadku!

Rozluźnijcie się więc przy sobie i zapomnijcie o umyśle. Napawajcie się pełnią obecności drugiej osoby, waszym spotkaniem i zatraćcie się w tym. Niech to niczemu nie służy, bo nie ma niczemu służyć. Jednego dnia odczujecie spokojną satysfakcję; nie będzie fajerwerków. Jedynie pełna relaksacja, która daje maksimum odczuć, bo ma przecież swoją własną głębię. Innego dnia ciało osiągnie pełnię orgazmu, ale także i to przyjdzie samo z siebie; ty po prostu tam będziesz. Czasem będzie to spokojna przyjemność, czasem pełnia orgazmu… to pewien rytm. Nie możesz osiągać pełni codziennie. Jeśli tak by było, twoja pełnia stałaby się niewielka. Musisz dochodzić do swoich pełni przez takie dni, kiedy odczuwasz jedynie satysfakcję. Pół na pół. Czasem będzie to spokojna satysfakcja. Zagubisz się w jej ciemności, ukojeniu i ciszy. I tak właśnie zapracujesz na odczucie pełni. Któregoś dnia energie są gotowe i to właśnie one podążają ku osiągnięciu pełni. To nie tyje tam zabierasz. Jakże byłbyś w stanie to zrobić? Kimże jesteś, aby umieć to zrobić? W stanie spokojnej satysfakcji gromadzi się energia; z niej właśnie rodzi się pełnia odczuwania. Wtedy następuje wspaniały orgazm; cała twoja istota przesycona jest poczuciem przyjemności. Fragment OSHO - Równowaga ciała i umysłu.

10:57, alkud , Samoświadomość
Link Dodaj komentarz »

wtorek, 23 września 2008

Wieczne księżniczki i wykorzystywani mężczyźni?

Jak wynika z badań, zdecydowana większość młodych kobiet chciałaby wyjść za mąż, i to niekoniecznie dlatego, że męskie szowinistyczne społeczeństwo poddało je od dzieciństwa ukierunkowującemu treningowi (gumowy słodki dzidziuś, kuchenka, mebelki jak prawdziwe), ale raczej ze względu na to, że są bystre i widzą jak jest: małżeństwo jest układem dobrze zaspokajającym potrzeby kobiety. Oczywiście jeśli tylko potrafią one się w nim przytomnie umościć. Z kolei dla mężczyzny, ślub to inwestycja coraz mniej opłacalna. Mężczyźni z młodszego pokolenia odwlekają ślub, jeśli w ogóle zamierzają go brać.

Jeśli wierzyć antropologom, małżeństwo monogamiczne samo w sobie jest porażką podstawowej strategii prokreacyjnej samca, bazującej na zapłodnieniu maksymalnej liczby partnerek. Mężczyźni byli zmuszeni z tego wzorca zrezygnować, bo nadprodukcja przypadkowo poczętych dzieci przestała być akceptowalna moralnie, społecznie i ekonomicznie. Przestawili się zatem z ilości na jakość i zaczęli dbać o mniejszą liczbę dzieci poczętych z jedną partnerką, a nie z wieloma. To sytuacja dla kobiet bardzo korzystna.

Zwłaszcza że kandydatki na żony wymagają dużo, a dają nie tak znów wiele. Chcą dla siebie jednocześnie przywilejów tradycyjnie męskich (wolność, autonomia, samorealizac ja), ale również tych uznawanych za raczej kobiece (bezpieczeństwo materialne i społeczne oraz oparcie). W dodatku trudno im się zgodzić na koszty związku: konieczność dostosowania się do drugiej osoby, obowiązki, odpowiedzialność. Nie muszą i nie chcą prasować koszul, gotować codziennych obiadków, mieć wyłączności na reprezentację rodziny na wywiadówkach i być dyspozycyjne seksualnie na żądanie.

Mężczyzna z klasą, ale "w spódniczce"

My, współczesne kobiety uważamy, że mężczyzna powinien uczestniczyć w obowiązkach domowych, również - a może zwłaszcza - takich, których nie lubi: zmywaniu, praniu czy zmianie pieluch, a same bardzo się obruszamy, gdy wyraża zdziwienie, że nie pojechałyśmy do wulkanizatora z przebitą przez nas oponą. („Ja miałam to zrobić? Chyba sobie żartujesz?! Przecież nie dałabym rady, zresztą nawet nie wiem, gdzie jest ten warsztat."). Oczekujemy, że mąż wypełni PIT, naprawi pralkę, da w prezencie najnowszy krem odmładzający za 700 zł i zawsze obiegnie samochód dookoła, aby otworzyć drzwi. Chcemy, żeby nam opowiadał o swoich sprawach zawodowych, a nie lekceważąco zbywał „Przecież i tak to cię nie interesuje", ale po trzech minutach relacji o ważnych negocjacjach, gdzie odegrał pierwszoplanową rolę, wykrzykujemy „To Marek też tam z tobą był? Nic mi nie mówiłeś, że już wrócił. A wiesz, że jego żona chyba ma kogoś?".

Politykę finansową ustalamy w duchu zasady „Co moje, to moje, a co twoje, to jeszcze zobaczymy". Żądamy szacunku dla naszej pracy zawodowej („Zrób dzieciom kolację, bo ja mam raport do zrobienia na jutro."), ale jej finansowe owoce traktujemy jako własny prywatny dochód, który zagospodarowujemy zgodnie z naszymi potrzebami, podczas gdy zarobki męża mają być pod naszą kontrolą.

Tete-a-tete spod znaku Wenus

Nie chcemy być traktowane jak zabawki seksualne - laleczki dostępne na życzenie dla rozładowania rozmaitych męskich napięć, ale same traktujemy naszych partnerów jak misie-pluszaki, w których ramiona wtulamy się, gdy jest nam zimno, smutno i źle, szepcząc przy tym „Chcę się tylko przytulić... taka jestem nieszczęśliwa... na nic nie mam siły". Żądamy, by nasz nowoczesny partner rozumiał, że bliskość fizyczna może być wyrazem nie tylko pragnień seksualnych, ale i czułości, natomiast same nie zamierzamy uznać, że konstrukcja typowego mężczyzny uniemożliwia wytrzymanie dwóch tygodni* czysto platonicznych przytulanek.

Oczekujemy, że - zgodnie z zaleceniami tygodników kobiecych - nasz partner zapewni nam po kilka orgazmów na życzenie, znajdzie punkt G i wszystkie inne punkty, rozbudzi w nas nieznane nam dotąd pokłady seksualności, a przy tym będzie jak po Viagrze (chociaż poczułybyśmy się zdradzone i oszukane, gdyby rzeczywiście ją zażywał), ale nie zamierzamy w najmniejszym stopniu zachowywać się uwodząco, bo przecież erotyczna prowokacja poniża kobietę i czyni z niej podległą samicę. Bez fałszywego wstydu pokazujemy partnerowi nasze fizyczne defekty, bo jeśli kocha, to musi akceptować nas w pełni.

W zakresie prokreacji wyznajemy bezkompromisową formułę „Mój brzuch należy do mnie". Chcemy rozstrzygać o zajściu w ciążę, a nawet jej utrzymaniu lub nie, ale mężczyźnie nie dajemy prawa do decyzji o poczęciu („No tak, to fakt, mówiłam, że biorę pigułki, bo od dwóch lat biorę... Ale zapomniałam, że akurat zrobiłam przerwę, bo mi lekarz zalecił. No i stało się. Co, nie jesteś zadowolony? Jak nie chcesz, to sobie poradzę, sama urodzę i wychowam."), ani o tym, czy dziecko ma się urodzić („Jak będę chciała, to usunę, a tobie nic do tego.").

Chyba nigdy nie miałyśmy takiej szansy stworzenia korzystnego dla kobiet modelu relacji męsko-damskich jak teraz. I tę właśnie szansę krok po kroku marnujemy. Za kilka pokoleń nasze następczynie będą się mogły rozkoszować towarzystwem damskich bokserów oraz mężczyzn homoseksualnych z wyboru, rozmnażających się przez klonowanie.

Autorka: Zofia Milska-Wrzosińska jest psychologiem, autorką książki pt. „Para z dzieckiem", która jest zbiorem listów czytelników oraz tekstów publikowanych na łamach ''Dziecka'' i ''Wysokich Obcasów''. Powyższy tekst stanowią fragmenty książki. Tytuł oraz śródtytuły pochodzą od Redakcji StrefaSingla.pl. Zofia Milska-Wrzosińska "Para z dzieckiem", wyd. Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza, Warszawa 2005.

23:57, alkud , Samoświadomość
Link Komentarze (12) »

niedziela, 14 września 2008

Randki internetowe, związki, rozczarowania i pornografia :)

Ostatnim czasem Romek, psycholog udający kierowcę Tira ;) napisał o tym dlaczego Internet jest przyczyną rozpadu związków. Jego zdaniem wynika to z tego, że „zawieramy bardzo dużo znajomości za pośrednictwem internetowego łącza. W wirtualnym świecie, osoba, z którą akurat rozmawiamy, jawi się nam jako dużo atrakcyjniejsza od naszego obecnego partnera. Internetowy świat powoduje, że idealizujemy i ubieramy w pozytywne cechy naszych wirtualnych znajomych. Pokłóciłeś/aś się z partnerem? Co za problem wejść na czata i oddać się długiej i pełnej erotycznych niedomówień rozmowie z osobą płci przeciwnej”.

Poza tym „dzięki internetowi mamy możliwość kontaktować się ludźmi, którzy mieli podobne do nas problemy. Masz problemy w małżeństwie? Co za problem wejść na czata i poszukać osoby, która podobny problem rozwiązała za pomocą rozwodu? Otrzymujesz wsparcie, zapewnienie, że rozwód to jedyne rozsądne wyjście z zaistniałej sytuacji. A zastanowiłeś/aś się choć przez moment, że możesz być ofiarą nieświadomej manipulacji ze strony osoby, która chcąc usprawiedliwić swoje rozbicie małżeństwa, namawia innych do tego kroku?”.

I dalej: „W psychologii istnieje twierdzenie, które mówi, iż 'zaangażowanie w związek rośnie nie tylko wraz ze wzrostem zadowolenia ze związku, ale także wraz z obniżeniem się atrakcyjności tego, co człowiekowi jest dostępne zamiast danego związku'. Takie możliwości zastępcze to albo związki z innymi partnerami, albo życie w pojedynkę. Czyli im mniej atrakcyjnych alternatyw dostępnych na wyciągnięcie ręki, tym większe zaangażowanie w związek, w którym jesteśmy. A czy Internet nie dostarcza nam mnóstwa alternatyw zastępczych i to do tego niezwykle atrakcyjnych?”.

W tym miejscu zakończyłbym swoją notkę jako typowe copy/paste, jednak temat ten jest na tyle ciekawy, że warto go rozwinąć. Na chwilę obecną coraz więcej relacji wszelkiego typu zawieranych jest przez Internet. Służą temu wszelkiej maści portale randkowe, czaty, serwisy ogłoszeniowe. Partnera/partnerkę można poznać także na dowolnym forum internetowym. Z jednej strony pozwala to na szybki i bezstresowy odsiew większości ludzi, mały nakład pracy i szybkie efekty. Z drugiej strony psuje człowieka.

Jednym z powodów słabości relacji powstałych w Internecie jest to, że "ludzie wybierają niewłaściwych partnerów i angażują się emocjonalnie przed pierwszym spotkaniem twarzą w twarz". Jak twierdzi Matthew Bambling z Politechniki w Queensland w "pułapkę zakazanej miłości sieciowej wpadają zwłaszcza kobiety, które przyciągają dowcipne komentarze i mądre e-maile. Nie wolno zakładać, że w rzeczywistości rzeczy mają się tak, jak się to wydaje w Internecie. To, że ktoś napisze coś śmiesznego lub przenikliwego, nie oznacza jeszcze, że jest tym jednym jedynym. Tym bardziej że, jak zauważa psycholog, niektórzy mężczyźni uciekają się do tzw. nettingu, a więc wysyłają identyczną wiadomość do wielu kobiet, mając nadzieję, że chociaż kilka jakoś na nią zareaguje". Pomysł Bamblinga na uniknięcie rozczarowania to dążenie do "jak najwcześniejszego spotkania, najlepiej po kilku wymienionych mailach. Wtedy ludzie nie zdążą jeszcze stworzyć wyimaginowanego obrazu drugiej ze stron. Po randce w realu można stwierdzić, czy naprawdę da się stworzyć relację z kimś, kto w Sieci wydawał się interesujący".

Wrogiem tworzenia prawdziwych relacji dzięki Internetowi jest rutyna: po kilku, kilkunastu randkach przestaje się oceniać człowieka jako potencjalnego partnera, ale prosty parametr: jest chętna/y, nie jest chętna/y. Jeśli jest – to spotykamy się dalej. Jeśli nie – to krzyż na drogę i idziemy dalej. Sytuacja przypomina niejako Jezusowe TAK/TAK - NIE/NIE albo "Obyś był zimny albo gorący!". Od razu wszystko wiadomo. Bez owijania. Bez ściemy. Klarowność i jasne postawienie swoich oczekiwań.

Jednak, to, że druga strona jest chętna/y nie oznacza wcale happy endu. Dlaczego? Ponieważ internet tworzy sztuczną sytuację: nie znamy tej osoby z realnego punktu widzenia, śpieszymy się, działamy pod wpływem emocji. Częstokroć – po wymianie cieplutkich maili, cmokania sobie na Gadu-Gadu czy Tlenie – jesteśmy nakręceni seksualnie na drugą osobę. Szybko dochodzi do przełamania barier intymności i wtedy albo jest rozczarowanie, albo rodzą się obawy.

Rozczarowanie w przypadku mężczyzn bardzo często wynika z łatwego dostępu do pornografii. Oczywiście nie ma co zgrywać purytan jeśli chodzi o porno, ale mężczyźni zakochują się wzrokowo, a pornografia daje porównanie wyglądu danej kobiety do wyglądu setek, tysięcy cholernie pięknych dziewczyn. Tak więc jeśli jesteś mężczyzną – to czy nie miałeś czasami myśli (w przypadku relacji internetowych) typu: ”Yyy... ma fatalne ciało... nieciekawe piersi... ma jakieś dziwne tiki w trakcie seksu... dziwnie pojękuje... mogłaby się ogolić”? ;) Jeśli nie - to dobrze, ale jeśli tak, to jest to początkiem końca. Bo w ciągu paru dni zaliczyłeś wszystkie bramki, nadal nie znasz tej osoby (a więc nie ma realnej, będącej wynikiem długiej relacji więzi emocjonalnej) i wiesz, że gdzieś-tam czekają na Ciebie jeszcze lepsze sztuki. W przypadku kobiet nie jest oczywiście lepiej, bo coraz bardziej upodabniają się do mężczyzn. I bywają jeszcze gorsze w tych tematach (zwłaszcza w aspekcie Syndromu Zmanierowanej Panienki Szukającej Frajera Który Za Wszystki Zapłaci I Będzie Ją Zabawiał;)

Dane z 2001 roku: z iloma osobami spotkał się przeciętny randkujący Kanadyjczyk
(za Love Online: A Report on Digital Dating in Canada, dr Robert J. Brym)

Kolejnym błędem (występujące tak u mężczyzn jak i kobiet) jest chwilowe obniżenie wymagań. Jest to zjawisko znane z psychologii, które polega na tym, że jeśli druga osoba jest potencjalnie chętna na stosunek seksualny, to z automatu wydaje się nam atrakcyjniejszą. Sytuacja wraca do normy dopiero kiedy opada napięcie seksualne. Poznaje się więc dziewczynę, całkiem ładną, całkiem miłą ale no w sumie bez rewelacji. Jest jednak chętna... co wtedy? Mężczyzna zgadza się na postawienie kroku dalej, bo czuje się samotny, bo brak mu kobiety, bo dawno się nie seksił. Idzie do łóżka, jest sympatycznie, ona się nakręca z każdym spotkaniem coraz bardziej, ale wtedy powracają jego wyższe wymagania i pytanie „FUCK! W co ja się wpakowałem? Wcale nie chcę z nią być!”.

Innym powodem dla którego Internet nie sprzyja zawieraniu długotrwałych realnych znajomości jest hmm... uzależnienie od tej formy poznawania ludzi... Każda kolejna osoba jest ciekawsza, jest ładniejsza a flirt sprawia, że „coś się dzieje w naszym życiu”. Czyli nawet jeśli wszystko jest OK (poznajecie się, ona/on podoba Ci się, ma fajny charakter, fajne emocje, dobrze czujecie się w swoim towarzystwie) to i tak istnieje duże prawdopodobieństwo, że w pewnym momencie poczujesz się przez to ograniczony/a. Teraz poznajesz jedną osobę, ale w pamięci nadal masz czas całkiem przyjemnych, niezobowiązujących znajomości. Zadajesz sobie pytanie czy warto się ograniczać do jednej osoby... Idealizujesz przeszłość i wcześniejsze przygody. Myślisz, że przecież nadal mogłbyś/mogłabyś trafić jeszcze lepiej.

No i jeszcze jedno... jesteśmy coraz bardziej liberalni, lubimy seks i nie kryjemy się z tym ale, ale... czy można traktować poważnie kogoś z kim całujemy się na pierwszym spotkaniu a idziemy do łóżka na drugim? Sam słyszałem historie o palcówkach na pierwszym spotkaniu w kinie albo o bzykanku po 2-3 godzinach realnej rozmowy. Oczywiście jest to sexy, fajne i miłe, bardzo ekscytujące, ale - kiedy się nad tym głębiej zastanowić - tylko w aspekcie seksualnej przygody. Już pomijając staroświeckie myśli typu "Jeśli jest to takie proste, to całkiem możliwe, że miało go/ją już pół miasta...". I nie chodzi wcale o jakieś łatwe dziewczyny albo facetów. Częstokroć przysłowiowa blachara ma większe wymagania (bo samochód, bo wygląd modela, bo hajs) od przeciętnej dziewczyny, którą wystarczy zakręcić swoim umysłem, zainteresowaniem i chociaż minimalnym ciepłem emocjonalnym aby uzyskać dostęp do jej ciała (brutalnie rzecz ujmując). O facetach nawet nie ma co wspominać, bo zazwyczaj zawsze są chętni ;) (patrz: korzystanie z okazji).

To wszystko sprawia, że Internet jest dobrym miejscem do randkowania i przygód seksualnych, ale jednym z najgorszych miejsc do poznania kogokolwiek na poważnie. Kiedyś zresztą porównano skuteczność portali randkowych i biur matrymonialnych - wyszło wtedy, że te drugie są znacznie efektywniejsze.

Jeśli jednak nadal chce się próbować tej metody, to warto wiedzieć czego się chce, nie ściemniać na temat samego siebie, szybko się spotykać, nie obniżać swoich wymagań a bariery intymności przełamywać dopiero wtedy kiedy czujemy autentyczną więź z drugą osobą (chyba, że obie strony szukają tylko przygody seksualnej).

Internet to także super miejsce do zawierania realnych znajomości z osobami które myślą podobnie jak my, z którymi jest nam dobrze, do zawierania prawdziwych przyjaźni.

10:47, alkud , Samoświadomość
Link Komentarze (13) »

niedziela, 03 sierpnia 2008

Internetowe związki - miłość w Internecie

Pary, które poznały się w Internecie, często nie wytrzymują próby czasu. Dzieje się tak, ponieważ ludzie wybierają niewłaściwych partnerów i angażują się emocjonalnie przed pierwszym spotkaniem twarzą w twarz.

Matthew Bambling z Politechniki w Queensland twierdzi, że w pułapkę zakazanej miłości sieciowej wpadają zwłaszcza kobiety, które przyciągają dowcipne komentarze i mądre e-maile. Nie wolno zakładać, że w rzeczywistości rzeczy mają się tak, jak się to wydaje w Internecie. To, że ktoś napisze coś śmiesznego lub przenikliwego, nie oznacza jeszcze, że jest tym jednym jedynym. Tym bardziej że, jak zauważa psycholog, niektórzy mężczyźni uciekają się do tzw. nettingu, a więc wysyłają identyczną wiadomość do wielu kobiet, mając nadzieję, że chociaż kilka jakoś na nią zareaguje.

Można szukać miłości w Sieci, ale trzeba się wystrzegać kilku pułapek. Po pierwsze, prezentując się komuś znanemu wyłącznie z Internetu, ludzie kładą większy nacisk na swoje zalety, maskując przy tym w jak największym stopniu wady. Nie można zbyt szybko angażować się emocjonalnie, gdy nie ma dostępu do pełnego obrazu wybranka czy wybranki. Zwłaszcza że dawkowanych informacji nie da się w żaden sposób zweryfikować. Po drugie, niektóre osoby uzależniają się od przyjemnego podekscytowania, które towarzyszy napływowi odpowiedzi na post zamieszczony w serwisie randkowym. W takiej sytuacji nietrudno o rozczarowanie.

Wg Bamblinga, łatwo uniknąć zawodu miłosnego. Trzeba tylko dążyć do jak najwcześniejszego spotkania, najlepiej po kilku wymienionych mailach. Wtedy ludzie nie zdążą jeszcze stworzyć wyimaginowanego obrazu drugiej ze stron. Po randce w realu można stwierdzić, czy naprawdę da się stworzyć relację z kimś, kto w Sieci wydawał się interesujący. Autor: Anna Błońska, KopalniaWiedzy.pl; Źródło: Scientific American.

21:47, alkud , Samoświadomość
Link Komentarze (7) »

niedziela, 20 lipca 2008

OSHO - Wolność

Stary człowiek umierał. Jego synowie, którzy mieszkali we własnych domach, byli bardzo bogatymi ludźmi. Słysząc, że ich ojciec umiera, pospieszyli do niego.

Ojciec umierał, wydając w łóżku ostatnie tchnienie, a synowie, siedząc obok łóżka, zaczęli dyskutować, jak zabrać jego ciało na cmentarz. Nie troszczyli się o ojca – za kilka minut odejdzie na zawsze; wiadomo, że już się nie spotkają, a tym bardziej nie będą w stanie rozpoznać się nawzajem... ale to ich nie obchodziło. Zastanawiali się nad tym, jak przewiozą jego ciało, gdy już umrze?

Najmłodszy zasugerował: „On zawsze chciał mieć Rolls-Royce’a. Ma wystarczającą ilość pieniędzy, i my też; nie musi cierpieć, tłumiąc swoje niewinne pragnienie. A więc przynajmniej powinniśmy sprowadzić Rolls-Royce’a, żeby zawieźć jego ciało na cmentarz. Za życia go nie miał, więc przynajmniej po śmierci będzie miał Rolls-Royce’a”.

Drugi powiedział: „Jesteś zbyt młody i nie rozumiesz spraw dotyczących pieniędzy. To czysta strata. On nie żyje – czy zabierzesz go Rolls-Royce’em, czy ciężarówką, nie ma to dla niego znaczenia. Nie będzie o tym wiedział, więc po co tracić pieniądze?” Wynajęcie Rolls-Royce’a nie kosztowało wiele. Nie chodziło o zakup. Powiedział: „Według mnie tania ciężarówka będzie równie dobra, jak Rolls-Royce – zmarłemu nie robi to różnicy”.

Trzeci powiedział: „Ty też jesteś wciąż niedojrzały. Po co zawracać sobie głowę ciężarówką, skoro miejskie przedsiębiorstwo oczyszczania zabiera bez opłaty każdego umierającego żebraka? Po prostu połóżmy go przy drodze! Rano miejska ciężarówka zabierze go za darmo razem ze śmieciami. Przewieźmy go za darmo! Jakie to ma znaczenie dla zmarłego, czy to jest ciężarówka miejska, czy wynajęta, czy Rolls-Royce?”

W tym momencie stary człowiek otworzył oczy i powiedział: „Gdzie są moje buty?” Synowie zdziwili się: „Po co ci buty? Umierasz”.

On odrzekł: „Wciąż żyję i może zostało mi kilka oddechów. Przynieście buty; pójdę na cmentarz. Tak jest najtaniej i najzdrowiej. Wszyscy jesteście rozrzutnikami, marnotrawcami”.

Ludzie mogą mieć pieniądze, a pieniądze stają się ich kajdanami. Ludzie mogą mieć prestiż, a prestiż staje się ich kajdanami. Wydaje się, że ludzkość przez całą przeszłość jedynie ulepszała łańcuchy, ale nawet jeśli łańcuch zrobiony jest ze złota, wciąż jest łańcuchem. Wolność na zewnątrz jest jak polityk ciągle oszukujący całą ludzkość.

***

Człowiek jest tak bardzo zakochany w swoim nieszczęściu, że nie może zrozumieć idei wolności – ponieważ być wolnym, to być wolnym od nieszczęścia. Człowiek wydaje się bać wolności. Chce jakiegoś ojca w niebie, co najmniej po to, żeby mógł narzekać i się modlić. Potrzebuje ojca w niebie jako Boga, żeby się nim opiekował. Bez Boga w niebie czuje się jak zagubione dziecko. Z psychologicznego punktu widzenia, jest to nadmierne przywiązanie do ojca. Ponieważ potrzebujesz postaci ojca, wymyśliłeś Boga, który troszczy się o ciebie. To twój wymysł – w pewnym sensie czcisz siebie, w zawoalowany sposób. Prościej byłoby postawić lustro, stanąć przed nim i ze złożonymi rękami powtarzać jakąś modlitwę – hebrajską, sanskrycką, arabską, grecką, łacińską. Nie używaj języka, który znasz, bo kiedy znasz język, twoja modlitwa wydaje się bardzo zwyczajna. Kiedy nie znasz języka, jest tajemnicza.

Kiedy oddajesz cześć, jesteś jak niewolnik wychwalający tyrana, który odebrał mu człowieczeństwo i obrócił w niewolnika. Tyran może go zabić w każdej chwili, bo niewolnik jest własnością, nie osobą. Po tysiącach lat różnego rodzaju niewoli tak bardzo boisz się wolności – która jest przysługującym ci z urodzenia prawem i twoim ostatecznym szczęściem. Twoje tak zwane świątynie, synagogi, meczety i kościoły nie są symbolami wolności, są symbolami twojego niewolnictwa, twoich martwych tyranów. Ale nawet inteligentni ludzie robią to samo. Ślepota człowieka wydaje się nie mieć granic.

Jeśli przez tysiące lat byłeś zakuty w łańcuchy, w kajdany, musisz zacząć wierzyć, że to są ornamenty, że to jest wola Boga. Twoi rodzice nie mogą być twoimi wrogami. Zabierają cię do kościoła albo do świątyni, bo cię kochają. Ale prawda jest taka, że zabierają cię, ponieważ sami byli zabierani przez swoich rodziców. To proces mechaniczny. Powoli niewolnictwo przeniknęło do twojej krwi, do szpiku kości.

Gdy ktoś mówi źle o Krisznie, natychmiast jesteś gotowy z nim walczyć: mówił źle o twoim Bogu – który jest tylko zniewoleniem. Jeśli ktoś mówi źle o Jezusie, natychmiast wpadasz w złość, mówił źle o twoim Bogu – ale on mówił tylko źle o twoich łańcuchach.

***

Trzech rabinów rozmawiało o swoich synagogach. Pierwszy rabin powiedział: „Moja synagoga jest najnowocześniejsza, ponieważ kiedy wygłaszam kazanie, ludzie mogą palić, plotkować, rozmawiać. Dałem im całkowitą wolność”.

Pozostali dwaj rabini zaśmiali się. Drugi powiedział: „To nazywasz nowoczesnością? Przyjdź do mojej synagogi. Pozwalam im pić alkohol, a kiedy się upiją, krzyczą, wyją, biją się, ale ja nie przerywam swojego wykładu. To jest wolność”.

W synagodze kobiety i mężczyźni nie mogą siedzieć razem; oddzieleni są kurtyną. Drugi rabin powiedział też: „Kurtyna została usunięta. Teraz mężczyźni i kobiety siedzą razem. Nie wtrącam się nawet... czy żona, z którą siedzisz, jest twoją żoną czy nie. Nawet chłopcy i dziewczęta mogą czulić się, jak chcą – całować się, obejmować – a ja nie przerywam wykładu. Wkroczyliśmy w erę wolności”.

Trzeci rabin powiedział: „Obaj jesteście idiotami. Powinniście czasem przyjść do mojej synagogi. Przed synagogą umieściłem planszę z napisem, że w każde żydowskie święto synagoga będzie zamknięta. To jest wolność. Po co ludzie mają tracić czas? Niech przynajmniej w święto mają wszelkie dostępne rozrywki”.

Ale to nie jest wolność. Oni wszyscy są wciąż żydami. Dopóki nie porzucisz swojego żydostwa, hinduizmu, dżainizmu, muzułmanizmu, dopóki nie oczyścisz się całkowicie z przeszłości, dopóki nie uwolnisz się od dominacji zmarłych i oczarowania nieprzewidywalną przyszłością, nie jesteś wolny. Wolność jest tu i teraz – ani wczoraj, ani jutro, ale właśnie w tej chwili.

NOWY HORYZONT

14:23, alkud , Samoświadomość
Link Komentarze (3) »

OSHO - Intuicja

Mężczyźni i kobiety zostali uwarunkowani w różny sposób. Mężczyzna ma być agresywny, ma rywalizować, manipulować, ma być egoistyczny. Mężczyznę przygotowano do różnych rodzajów pracy. Aby wykorzystywał, był agresywny, aby był panem. Kobiety uwarunkowano, aby były niewolnicami. Nauczono je jak ulegać; dano im bardzo niewielką przestrzeń, gospodarstwo domowe. Odebrano im całe życie. Ale kiedy system przekonań się zakorzeni, kobieta i mężczyzna akceptują go i trzymają się narzuconych im zasad.

Mężczyznę nauczono, aby nie płakał; łzy nie są męskie więc mężczyźni nie płaczą. Co to za głupota? Płacz miewa bardzo terapeutyczne działanie – jest potrzebny, jest niezbędny, odciąża. Mężczyźni obciążają się, ponieważ nie mogą płakać, płacz jest „niemęski”. Kobiety z kolei nauczono jak płakać, to bardzo kobiece, więc one płaczą nawet wtedy, kiedy nie ma takiej potrzeby. To tylko system przekonań – używa się go do manipulacji. Kobieta wie, że nie wygra z mężem na argumenty, ale zawsze można się rozpłakać, ponieważ to działa, płacz staje się argumentem. Mężczyzna jest zepsuty na swój sposób - nie wolno mu płakać, a kobieta – na swój sposób - ona płacze i wykorzystuje płacz, jako sposób do zdobycia dominacji. Płacz staje się częścią polityki, a przez to łzy tracą swoje piękno; robią się brzydkie.

Tego drugiego uwarunkowania najtrudniej się pozbyć. Jest bardzo skomplikowane. Masz pewien pogląd polityczny, pewien pogląd religijny i tysiąc innych rzeczy stłoczonych w swojej głowie. Stały się one częścią ciebie i trudno jest ci traktować je oddzielnie. Gdy mówisz: „Jestem hinduistą”, nie mówisz: „Mam pogląd zwany hinduizmem”. Mówisz właśnie tak: „Jestem hinduistą”. Utożsamiasz się z hinduizmem. Jeśli jest on zagrożony, wydaje ci się, że ty także jesteś zagrożony. Jeśli ktoś spali świątynię, wydaje ci się, że to ty jesteś zagrożony. Jeśli jesteś muzułmaninem, uważasz, że jesteś zagrożony, gdy ktoś spali Koran.

Te systemy wierzeń trzeba odrzucić. Wtedy pojawi się zrozumienie; pojawi się gotowość do poszukiwania i niewinność. Wtedy otoczy cię tajemnica, cud. Życie przestanie być czymś znanym, stanie się przygodą. Będzie tak tajemnicze, że będziesz mógł je zgłębiać; bez końca. I nigdy nie stworzysz żadnego przekonania, pozostaniesz w stanie niewiedzy. Zarówno mistycy sufijscy, jak i mistrzowie zen przywiązują wielką wagę do pozostawania w tym stanie.

Pozostań w ciągłym stanie niewiedzy. Jeśli coś wiesz, nie rób z tego przekonania. Porzuć to, odrzuć. Nie pozwól, aby zawładnęła tobą wiedza, bo zamieni się w twardy pancerz i znów przestaniesz być do dyspozycji życia.

Pozostań jak dziecko – a umożliwisz komunikację i dialog. Kiedy dwie osoby w stanie niewiedzy rozmawiają, dochodzi do spotkania – obcują ze sobą. Nie ma między nimi przeszkód.

NOWY HORYZONT

14:11, alkud , Samoświadomość
Link Dodaj komentarz »

sobota, 22 marca 2008

Czarna magia vs. ateizm - and the winner is ten cholerny ateizm :)

3 marca 2008 roku w najbardziej popularnym programie telewizyjnym Indii Sanal Edamaruku, przewodniczący organizacji „Rationalist International", wyzwał „najpotężniejszego" tantryka (mistrza czarnej magii) Indii, by na nim wypróbował swoje moce. W ten sposób rozpoczął się bezprecedensowy eksperyment. Kiedy zawiodły wszystkie wyrecytowane mantry (magiczne słowa) i ceremonie tantry, tantryk postanowił zabić Sanala Erdamaruku na żywo w TV, przy pomocy „ostatecznej ceremonii zniszczenia". Sanal Erdamaruku zgodził się ochoczo i zasiadł na ołtarzu rytuału czarnej magii. Liczba telewidzów rosła w zawrotnym tempie.

Wszystko zaczęło się od tego, że Uma Bharati (była premier stanu Madhya Pradeś), w publicznym oświadczeniu oskarżyła swoich przeciwników politycznych o używanie mocy tantrycznych, by jej zaszkodzić. Istotnie w ciągu kilku dni ta nieszczęśliwa kobieta straciła swojego ukochanego wuja, uderzyła głową o drzwi samochodu, a jej nogi pokryły się ranami i pęcherzami.

Image India TV, jeden z głównych kanałów telewizyjnych o krajowym zasięgu, zaprosiła Sanala Edamaruku na dyskusję pod tytułem „Moce tantryczne a nauka". Drugą stronę reprezentował Pandit Surinder Sharma, który jest powszechnie znany ze swoich programów telewizyjnych i twierdzi że jest tantrykiem czołowych polityków. Podczas dyskusji tantryk pokazał małą ludzką figurkę ulepioną z ciasta pszenicznego, założył wokół jej szyi nić i zacisnął ją. Oznajmił, że może w trzy minuty zabić każdego człowieka używając czarnej magii. Sanal wyzwał go, by spróbował i zabił jego.

Tantryk próbował. Recytował swoje mantry: „Om lingalingalingalinga, kilikili..." Jego wysiłki nie robiły jednak żadnego wrażenia na Sanalu — ani po trzech minutach, ani po pięciu. Przedłużono czas programu raz i drugi. Skończył się zaplanowany czas na dyskusję, ale wyzwanie uznano za breaking news i postanowiono odłożyć wszystkie zaplanowane programy.

Teraz tantryk zmienił technikę. Zaczął Sanala pokrapiać wodą i wymachiwać przed nim nożem. Czasami przesuwał ostrzem wzdłuż całego ciała. Sanal ani drgnął. Następnie mag dotknął głowy Sanala ręką, pocierając jego czoło, kładąc rękę na oczach, przyciskając palce do jego skroni. Kiedy cisnął coraz mocniej, Sanal przypomniał mu, że miał używać tylko czarnej magii, nie zaś eksperymentów siłowych. Tantryk wszystko powtórzył: woda, nóż, palce, mantry. Ale Sanal nadal wyglądał na zupełnie zdrowego, i wręcz rozbawionego.

Po dwóch godzinach prezenter oznajmił przegraną tantryka. Tantryk, który nie chciał przyznać się do porażki, próbował wymówki, że Sanala najwyraźniej chroni bardzo silny bóg. „To niemożliwe, jestem ateistą", odpowiedział Sanal Edamaruku. Wreszcie skompromitowany tantryk próbował ocalić honor twierdząc, że istnieje specjalny rodzaj czarnej magii ostatecznego zniszczenia, który nigdy nie zawodzi, ale można go wykonywać tylko w nocy. Znowu miał pecha, natychmiast został wyzwany, by dowiódł tego twierdzenia w programie na żywo jeszcze tej samej nocy. Przez następne trzy godziny India TV wyświetlała ogłoszenia o Wielkim Wyzwaniu Tantry, co ściągnęło przed telewizory kilkaset milionów ludzi widzów.

Spotkanie odbyło się na otwartym powietrzu. Tantryk i jego dwóch asystentów rozpalili ogień i gapili się w płomienie. Sanalowi dopisywał świetny humor.

Tantryk ostrzegł, że kiedy ostateczna magia zostanie przywołana, nie będzie miał żadnej możliwości wycofania się. W ciągu dwóch minut oszaleje, a minutę później będzie krzyczał z bólu i umrze. Czy nie zechciałby uratować życie zanim będzie za późno? Sanal roześmiał się i liczenie się rozpoczęło. Tantrycy recytowali swoje „Om lingalingalingalinga, kilikilikili..." i wyrzucali z siebie całe kaskady dziwnie brzmiących słów i dźwięków. Szybkość ich słów narastała hipnotycznie. Rzucali w płomienie najrozmaitsze magiczne składniki, które dawały zmieniające się kolory, skwierczące i syczące dźwięki oraz biały dym. Podczas recytacji tantryk zbliżył się do Sanala, przesunął przed nim ręce i dotknął go, ale odwołał go prezenter. Po wcześniejszych ukradkowych próbach użycia siły przeciwko Sanalowi, mag otrzymał ostrzeżenie, żeby trzymał się na dystans i nie dotykał Sanala. Ale tantryk raz za razem „zapominał" o tym.

xxx

Następnie tantryk napisał imię Sanala na arkuszu papieru, porwał go na małe kawałki, zanurzył w garnku wrzącej oliwy i dramatycznym ruchem rzucił na ogień. Nic się nie stało. Śpiewając pokropił Sanala wodą, pomachał nad jego głową pękiem piór pawich, rzucił ziarna musztardowe w ogień i zrobił jeszcze kilka dziwacznych rzeczy. Sanal uśmiechał się, nic się z nim nie działo, a czas uciekał. Na siedem minut przed północą tantryk postanowił użyć swojej ostatecznej broni: grudki ciasta pszenicznego. Zagniótł ją i posypał jakąś tajemniczą substancją, a potem poprosił Sanala, żeby to dotknął. Sanal chętnie to zrobił i zaczął się wielki finał. Tantryk wbił w ciasto tępe gwoździe, potem dźgał je dziko nożem i wrzucił na ogień. W tym momencie Sanal powinien był się załamać. Nic takiego się nie stało. Roześmiał się tylko. Jeszcze czterdzieści sekund odliczanych przez prezentera, dwadzieścia, dziesięć, pięć... koniec!

Miliony ludzi musiały wydać westchnienie ulgi przed swoimi telewizorami. Sanal był jak najbardziej żywy. Siły tantry zawiodły żałośnie. Tantrycy wzbudzają taką atmosferę przerażenia, że nawet ludzie, którzy wiedzą, że czarna magia nie ma żadnych racjonalnych podstaw, mogą załamać się ze strachu — komentował naukowiec podczas programu. Potrzeba wielkiej odwagi i pewności, żeby wyzwać ich, stawiając na szali własne życie. Robiąc to Sanal Edamaruku przełamał czar i usunął strach u tych, którzy byli świadkami jego triumfu.

Tej nocy jeden z najbardziej niebezpiecznych i szeroko rozprzestrzenionych zabobonów otrzymał poważny cios.

Cały program znajduje się na wideo i jest dostępny na żądanie. Kopię można otrzymać kontaktując się z: info_desk@rationalistinternational.net; Powyższy tekst opublikowany został na łamach Rationalist International. Za Racjonalista.pl - tłumaczenie Małgorzata Koraszewska.

RATIONALIST INTERNATIONAL

13:39, alkud , Samoświadomość
Link Komentarze (2) »

1 , 2 , 3

następne